TOPLAM KALİTE

YAPMIŞ OLDUĞUM BAZI ANLAŞMALARI BOZDUĞUM OLDU! NEDEN Mİ?

2008-12-28T04:17:00.000-08:00

Size yapılan bir iş teklifi üzerine sağlıklı bir şekilde pazarlık yapabilmeniz için, öncelikle konuyla ilgili parametrelere-unsurlara hâkim olmanız gerekir. O işi yapmak için nelerden vazgeçeceğinizi, ne kadar emek vereceğinizi ve bu durumun size getirdiği kaybı ve dolayısıyla toplam maliyeti belirlemeniz önemlidir. Karşınızdaki kişiye veya kişilere bir şekilde duygusal anlamda borçlu olsanız da, yapacağınız fedakârlığın ölçütlerini sizi hırpalamayacak şekilde ayarlamanız da gereklidir. En sonunda da size önerilen işi yaparken size makul bir kâr sağlayan ve bir yandan da karşınızdaki kişiyi veya kişileri de fayda getiren bir fiyat belirlemeniz ve daha sonra da, bu fiyatı net bir şekilde dile getirmeniz beklenir. Ama sizden hizmet alan kişilerin peşin para vermeleri veya sürekli hizmet almaya hazır almalarıyla onlara indirim yapmaya hazır olabileceğiniz bir rakam vermelisiniz.

Hizmetlerini veya ürünlerini satarken bu noktaya kadar olan aşamalarda eksiklikleri olan bir çok kişi var. Ama bir çok kişi de bundan sonraki adımda, zihninde netleşen rakamı söyleyip, o rakam üzerinde veya ona yakın bir rakam üzerinde “direnebilmek” konusunda zayıftırlar.

Bir eğitimci olarak iş dünyasına yeni girdiğim dönemlerde, işadamları ve işkadınlarıyla iş anlaşmaları yaparken en çok zorlandığım nokta, işte bu aşama olmuştur. Evet, hizmetlerimin maliyetlerini ve fiyatlarını belirleme konusunda da kısa bir deneyim süresine ihtiyaç duydum, ama en çok zorlandığım konu belirlediğim rakamlarda direnmek olmuştur.

Önceleri hiç de kâr etmediğim fiyatları kabul ettiğim, ama sonraları doğru fiyatları belirlemeyi öğrendiğim bir süreç oldu. Ama bana şu anda en ilginç gelen deneyimlerim, ne bana ne teklif getiren kişiye ve ne de işin sağlıklı yürümesine yarar sağlamayan anlaşmalardır. Karşısında, pazarlık yapma ve parametreleri belirleme konusunda deneyimsiz bir eğitimci gören deneyimli kişiler, pazarlık etkinliğini “abartıp” aslında o işin yapılması mümkün olmayan fiyatlar önermektedirler. Yani ben naif bir tavırla “evet” cevabı versem bile, teklif veren kişilerin benim o işi, o fiyata yapacağıma inanmamaları gerekirdi. Nitekim öyle de olmuştur, yani o iş yapılmamıştır. Çünkü iyi niyetle o işi bitirmek amacıyla işe giriştiğiniz her seferde, emeğinizin “ucuza” gittiğine dair içinizde büyüyen o garip duygu sizi engeller.

Hâlbuki deneyimli işadamlarının ve işkadınlarının farkında olmaları gereken şey, makul bir indirimle “ölü fiyatı” arasındaki farktır. Yani indirimli bir fiyat hizmeti veya ürünü veren kişiye kâr getirebilirken, “ölü fiyatı” zarar getirir ve aslında o kişi bu fiyatı kabul etse de, “dostum düşük fiyat istedin, bu fiyata sen bu işi yapamazsın, biz sana bu fiyatı verelim” demelidirler. Çünkü o fiyata o iş zaten yapılmaz, yapılsa da bir işe yaramaz.

Yıllar önce 4500 soru içeren bir İngilizce soru Bankası yazmak için bir yayınevine davet edilmiştim. İlgili kişiler benden fiyat istediğinde daha önceden danışarak ve üzerinde iyice düşünerek belirlediğim hizmet bedelini söyledim ve daha sonra anlaşma yaptık. Anlaşma imzalandıktan sonra, bana söylenen şu oldu: “Hocam eğer bize daha düşük bir fiyat verseydin, sizinle anlaşma yapmayacaktık. Bize daha önce bize daha düşük fiyatlar verenler oldu ve onlarla anlaşma yapmadık. Çünkü bu iş daha düşük bir ücrete yapılmaz.”

Dolayısıyla bu konudaki “staj” dönemimde, önce kabul etmiş olduğum, ama daha sonra aslında “zarar” içerdiklerini gördüğüm bazı anlaşmaları feshetmek durumunda kaldım. Yapılmış bir anlaşmayı bozmak doğru mu? Elbette doğru değil. Ama bir anlaşmanın “sıkı” bir pazarlık içermekten öte, aslında “komik” bir bedele yapılmış olması, ben bunu anlaşmayı kabul ettikten sonra görmüş olsam da, anlaşmayı bozmak için yeterlidir. Bir yanlış yapılması diğer bir yanlışın daha yapılmasını gerektirmez diye düşünüyorum.

Dolayısıyla, işadamlarının, işkadınlarının, patronların, kısaca hizmet veya ürün satın alan kişilerin, hesaplı değil, “komik” ürün veya özellikle hizmet bedelleri önermeleri bana itici geliyor. Diyelim ki, bir ürünü gereğinden fazla düşük bir bedele aldınız ve dükkândan çıkıp gittiniz. Ama hizmet sonradan gelecek ve kişi o ücrete o hizmeti vermeyecek veya sürüncemeye alacak. Kaldı ki ürünler için de aynı şeyler geçerli. Bir şekilde komik bir fiyata aldığınız ürünün de “bereketi” olmaz, çünkü muhtemelen satış sonrası hizmetlerden yararlanamazsınız veya o ürünü aldığınız kurum veya kişi, yine aynı şekilde pazarlık yaparsanız sizinle tekrar çalışmaz.

Bir keresinde bir arkadaşım, bana öyle ilginç bir fiyat önermişti ki, ona şunu söylemekten kendimi alamadım: “Benim senin için harcamamı istediğin kadar zamanı sen bana aynı fiyattan ver, alanın olan konuda ben senden eğitim alayım. Kabul mü?” Onun cevabını söylememe gerek yok, siz de tahmin edersiniz sanırım!

Bu arada bana önerilen “komik” bedellere, “hayır” demeyi öğrenmiş olduğum için, sonradan vazgeçmek zorunda kalacağım anlaşmalar yapmıyorum artık. Bunu da söylemiş olayım!
---------------

www.savassenel.com

----------------
Konuyla İlgili diğer yazılar, öneriler: Görmek istediğiniz linkin adını tıklayınız:
Yamzmış Olduğum İngilizce soru Bankası
Bu Nasıl Ticaret Kanka?
Ne Kadar Okunaklı Olursanız-Olun, Sizi Okuyacak Birisi Lazım
Bazı İşverenler, Biraz Abartmıyorlar mı?
Ucuzculuk Çözüm müdür?
Kaliteyi Ucuza Sunmak veya Almak Mümkün müdür?
Bilseniz Kaç Yerde Çıraklık Yapıyorum?
Dostum Ben Seninle Ne Konuşayım?
-----------
Konuyla ilgili film-kitap önerileri yapmak-almak ve yorumlarınız için:
savassenel@hotmail.com

KİTABI ÇIKMIŞ OLAN BİR YAZAR, DOSTLARINDAN, ARKADAŞLARINDAN VE ÖĞRENCİLERİNDEN NE BEKLER?

2008-07-19T16:58:00.000-07:00

Arkadaşlarım, dostlarım veya öğrencilerim bana kitap satışlarının nasıl gittiğini soruyorlar. Ben de “iyi gidiyor” diyorum. Hâliyle mutlu oluyorlar. Bana kitabım hakkında bu soruyu soranların çoğu kitabımı almış oluyorlar. Fakat bazıları da kitaptan haberleri olduğu hâlde, kitabımı almamış bulunuyorlar. Ama her nasılsa kitabımın çok satmasını can-ı gönülden istiyorlar! Kitabımın iyi sattığı haberiyle yaşadıkları mutluluk, onlara kendi olası katkılarını unutturuyor. “Nasılsa kitap satılıyor, ben kitabı almasam da olur” hissine kapılıyorlar.

Onlarla aramızdaki hukuk açısından bakarsak, bu durum bana “şaka gibi” geliyor ve bana bu şaka yapıldığında, şakayı yapan kişiye yukarıdaki resimdeki gibi bakmaya başlıyorum!

Başka bir deyişle bu, bir çiçeğin büyümesini yürekten istediğini söylemek, ama ona bir damla su vermemek gibi bir şey! Halbuki bu kitap-çiçek çok su götürür!

İnsanların daha iyiye gitmesini istedikleri bir konuda, aslında katılımcı olabileceklerini unutmaları nadir bir olay değil. Bunu her yerde görebiliriz. Bir konuyu geliştirebilecek kişilerden birisi olduğumuz hâlde, kendi rolümüzü nedense unuturuz veya kendi katkımızı önemsiz görürüz. İyi bir şeyin gelişimine katkıda bulunmak, sanki başkalarının görevi gibi gelir. Halbuki, sizin attığınız veya atacağınız adım da çok önemlidir.

Kendisiyle sohbet ederek saatlerinizi harcamaya hazır olduğunuz birisinin kitabını almıyorsanız, aklıma şu gelir: Paranız zamanınızdan daha kıymetli demektir. Bu da bir dostunuz olarak beni kendi adıma değil, sizin adınıza üzer. Çünkü zaman paradan kıymetlidir. Dolayısıyla bu düşünce tarzına ulaşmış olmanızı veya en yakın zamanda ulaşmanızı diliyorum.

Elbette paranızı saçıp-savurun demiyorum. Bu hiç de akıllıca bir öneri olmaz. Ama bir yazarın iyi niyet ve temennilere ihtiyacı olduğu kadar, tirajı yüksek kitaplara da ihtiyacı vardır. Burada temel ilke şudur: Benim fikirlerimin başkalarına yararlı veya bir şekilde kazanım olduklarına inanmalısınız. Tavsiyedeki samimiyetin temel göstergeleri şunlardır: Tavsiye edilen ürünün, hizmetin veya eserin yararlı olduğuna inanmanız ve onu kullanmak üzere para harcamanız. Unutmayın insanlar güzel konuşmalardan değil, yaptıklarınızdan etkileniyorlar ve sizler de öylesiniz!

Türkiye pazarına kısa bir zaman önce girdikleri hâlde başarıyı yakalamış olan katlı pazarlama şirketlerinin sırrı buradadır. Distribütörlerine ürünleri önce kendilerinin kullanmalarını, ürünleri ve hizmetleri tanımalarını, sonra tavsiye etmelerini öneriyorlar. Bazı “uyanık” kişiler, bunu da pazarlama numarası olarak açıklasalar da, bu basit bir “kurnazlık” değil, çok mantıklı bir “pazarlama taktiğidir.” Evet taktiktir, ama “kurnazlık” ve “aldatma” içermiyor.

Özetle, bana kitap satışlarımın nasıl gittiğini soran kişilere, ilgilerinden dolayı müteşekkir olduğumu söylemek isterim. Ama kitabımı kendisi almış bir şekilde bana bu soruyu soranlara daha fazla müteşekkirim! Hatta bazıları herhangi bir şekilde bir dostlarına hediye vermekleri gerektiğinde, kitabımı hediye ediyorlarmış. Bir öğrencim bunu Babalar Gününde yapmış!

Kitabımı satın alıp, okuyup tavsiye edenlere daha çok müteşekkirim diyorum çünkü onlar sayesinde, yazmaya ve okumaya daha fazla zaman ayırıp, daha çok eser verebilirim. Girişimcilere, karmaşık piyasa koşullarında yaşadıkları “travmayı” atlatmaları, gençlere hedefleri konusunda ve daha bir çok kişiye bir çok konuda daha fazla yardımcı olabilirim. Ünlü olmak mı? Onu hiç sevmedim. Ünlü olmak, benim yolumun sonu değil, olsa olsa “katlanmak” zorunda kalacağım ve “bunaltıcı” bir yan ürün olabilir.

Kitabımı büyük kitapçılarda, internet mağazalarında bulabilirsiniz. Gittiğiniz bir kitapçıda raflarda kitabımı göremezseniz, mutlaka görevlilere sorunuz. Bir yerlerden bulup-getiriyorlar!
------------------------
www.savassenel.com
------------------------
Konuyla İlgili diğer yazılar, öneriler: Görmek istediğiniz linkin adını tıklayınız:
Hayatı Iskalama Lüksün Yok!

Neden Yazıyorum? Zorum Nedir?
Size “deli”, Bana “Yazar” Derler!
Madem ki Zekîyim, O Hâlde Kitap Okumama Gerek yok! (mu?)
Okumadan Yaşanır mı?
Kitap Satın Almak, Araba Satın Almaktan Daha Zor (mu?)
Kitaplardan neler Bekliyoruz?
Okuma Etkinliğinden Tasarruf Edilir mi? Kumdan kale yapılır mı?
Kitaplar Hep Aynı Şeyleri mi Söylerler?
Çok Kitap Okudum da Hayatım Değişti!
Kitaplarla Anılmak İsterim! Fena mı Ederim?
Kitaplar Teorik Şeyler midir?
Okumanın Bana Çocuklukta Kazandırdıkları
Çocuklar Okumayı Sevebilirler mi?
İnsanları Kaynaklara ve Özellikle Kitaplara Ulaştırmazsam Patlarım!
Arabam Olmayışı Konusunda Bütün Suç Annem ve Babam da!
-----------
Konuyla ilgili film-kitap önerileri yapmak-almak ve yorumlarınız için:
MSN: savassenel@hotmail.com

GİRİŞİMCİLERİN ÖNCELİKLERİ (39)

2008-07-19T16:02:00.000-07:00

Değişik vesilelerle gittiğim etkinliklere çevremdeki kişileri de davet ederim. Benim davetim üzerine bana genellikle iki tip soru gelir: Birinci soru “etkinliğin ücreti ve süresi nedir?” ikinci soru ise “etkinliğin süresi ve ücreti nedir?” Gördüğünüz gibi bu iki soru arasındaki fark aslında sadece sözdizimseldir, başka bir deyişle kelimelerin sıralanışıdır. Ama bu diziliş, bir yandan da davet edilen kişinin önceliğini belirler.

Davet ettiğimiz etkinlikler genellikle akşamları ve hafta sonlarında yer aldıkları için kimse işini bırakıp da gelmek zorunda kalmaz. Ama kişi yine de “etkinliğin süresi ve ücreti nedir?” sorusunu soruyorsa, bu onun zamanı daha çok önemsediğini gösterir. Çünkü bu grup için zaman paradan daha önemlidir. Zira para kazandıran veya kâr amacı gütmeyen sosyal içerikli projeleri vardır ve zamanlarını boşa harcamak istemezler. “Etkinliğin ücreti ve süresi nedir?” sorusunu soranlarsa çoğunluktadırlar ve onlar için para zamandan bir şekilde daha önemlidir veya daha acil bir ihtiyaçtır.

Girişimcilerin de birinci soruyu sordukları zamanlar olur. Ama genel tavırları itibariyle, zamanı önemserler. Tabi ki bu durum parayı önemsemedikleri anlamına gelmez. Paranın harcanması konusunda da hassastırlar. Fakat zaman onlar için en pahalı şeydir.

“Girişimci” derken yalnızca iş adamlarını veya iş kadınlarını kast etmiyorum. Bir insan memurdur ve bununla birlikte mesai saatleri dışında emek verdiği projeleri vardır. Sözgelimi kitaplar yazıyor, kendi sosyal çevresiyle ilgili bir konuda zaman harcıyor veya kendi işini kuruyor olabilir. Benim girişimci tanımım, kişinin mesai saatleri dışında neler yaptığıyla da ilgilidir.

Ama bir yandan da, sözgelimi şirketinde terfi etmek isteyen birisine “girişimci” değil “girişken” demeyi tercih ederim. Bu anlamda “girişimci kimdir?” dersek mesela “simitçiler” derim. Çünkü bir girişimcinin karşılaşabileceği her türlü riskle mikro planda karşılaşmaktadırlar.

Bir ara bir kurumda İngilizce öğrenmekle ilgili seminer vermiştim. Orada herkes kendisine "girişimci" diyordu. Fakat sonradan anladım ki, İngilizce öğrenmek için gerçekten neler yapılması gerektiğini anlamaya çalışmaktan çok, kısa yollar öğrenmeye gelmişlerdi. Hem yerli dizileri seyretmek, hem futbol maçlarını kaçırmamak hem de İngilizce öğrenebilmek istiyorlardı! “Bir konuda girişimci olmanın ilk şartı, bedel ödemektir ve bazı kavramları da çok sulandırmamak lazım” diye düşünüyorum.

Dolayısıyla özellikle maddî ve manevî getirileri olan projeleriniz varsa ve bunları çevrenizdekilere sunuyorsanız, zamanı önemseyenlere öncelik verin derim. Çünkü bu insanlar, meşgul insanlardır ve gerçek şu ki meşgul insanlar, yeni projelere daha açıklardır veya kendileri projenizi güzel buldukları hâlde bir sebepten ilgilenemeseler bile, sizi bir çok kişiyle tanıştırabilirler.

Her konuda “bu kaç para?” diye soran kişiler de sizin muhatap kitlenizdirler. Bu insanların bir kısmı, parasızlığın aklı başında projelere yatırım yapmakla çözülebileceği fikrine genellikle uzaktırlar ve çok da zamanınızı alırlar. Fakat bir kısmı da her şeyin önce fiyatını sormaktan “bıkmış” bulunup bir çözüm arıyor olabilirler. Onlarla da kısa bir görüşme yapıp hangi gruptan olduklarını anlamak ve onlara ne kadar zaman harcayacağınıza karar vermek size düşüyor. Umarım istediğiniz bir bakış açısıyla karşılaşırsınız.
--------------------
www.savassenel.com
--------------------
Konuyla İlgili diğer yazılar, öneriler: Görmek istediğiniz linkin adını tıklayınız:
Seminerlerden Neler Beklenmelidir?
İnanın Değişmek Bana da Zor Geliyor, Ama Ne Gelir Elden!
Parasızlık mı, Öncelikler mi?
Sorun Para mı Tavır mı?
Rahatlık Bölgesi Nedir?
Neden Girişimciler Şiir Okumalıdırlar?
”Fiyat” ve “Maliyet” Kavramları Arasındaki Farkı Biliyor muyuz?
Sosyalleşmek Masraflıdır.
Üniversiteler Girişimci Yetiştirirler mi?
Savulun Sivil Girişimciler Geliyorlar!
-----------
Konuyla ilgili film-kitap önerileri yapmak-almak ve yorumlarınız için:
MSN: savassenel@hotmail.com

KİMLER DAHA BİLGİÇTİRLER, KİTAP OKUYANLAR MI, OKUMAYANLAR MI? (38)

2008-07-08T17:48:00.000-07:00

“Bilgiç” deyince bildiklerini ve öğrenmiş olduklarını yerli-yersiz sergileyenler ve birikimlerini başkalarını “mat etmek” için kullananlar aklımıza gelir. Bazen de bu bilgiç tavrı aslında “bilgiç” olmayan, ama zihinleri “doğrucu” bir şekilde çalışan kişilerde de görürüz. Mesela oğlumun (onu yukardaki resimde görebilirsiniz) yanında bir rakamı veya ayrıntıyı yanlış veya eksik bir şekilde söylediğiniz zaman, oğlum sizin ifadenizi hemen düzeltir. Fakat bunun sebebi, kendisini ispatlama veya sizi zor durumda çabası değildir; sadece yanlış şeyleri düzeltmesi gerektiğine dair olan inancıdır. Yani bu türden kişilerin yaptıkları şey, bir şeyi düzeltmeye çalışmaktır. Yoksa kendilerini korumak veya size zarar vermek çabasında olmadıkları gibi, bilgiç kişiler de değillerdir.

Okuduklarını gerçekten “bilgiç” bir tavırla başkalarını mağlup etmek veya küçük düşürmek için kullananlar hariç, ben aslında kitap okuyanları değil, kitap okumayanları “bilgiç” bulurum.

Kitap okuyamadığına üzülen veya kitaplardan uzak oluşlarını biraz mahcubiyetle ifade eden veya kitap okumaya nedense ihtiyaç duymadıklarını veya alışamadıklarını samimiyetle ifade eden kişiler vardır ve ben onlara saygı duyuyorum. Kitapla buluşmaları konusunda onlara yardımcı olmaktan keyif alıyorum ve en kısa zamanda kitaplarla buluşmalarını yürekten istiyorum. Bir yandan da kitap okumasalar da sesli dokumanlar, seminerler veya sohbetler dinleyerek kendilerini geliştiren kişiler vardır. Onları da takdir ediyorum. Evet, kitap okumuyorlar belki, ama yine de bir takım kaynakları kullanarak, başka kişilerin birikiminden yararlanıyorlar.

Fakat “tenis oynamıyorum”, “ketçap yemem” veya “Kurtlar Vadisini Seyretmem” der gibi, “kitap okumam”, “kitap okuyacak zamanım yok” veya “kitap okumuyorum” gibi ifadeler kullanan ve bu konuda en ufak bir üzüntü duymayan kişiler vardır. Bu türden kişilerin bir kısmı da işi biraz daha ileri götürüp, kitap okumanın genel anlamda çok da yararlı olmadığını söylemeye de cür’et ederler.

Bence “bilgiç” vasfını tam anlamıyla hak eden kişiler bunlardır. Başkalarının yazdıklarını okumayan bir insanın aslında ne kadar bilgiç olduğunu anlamak için, öncelikle kitap okumanın ne anlama geldiğine bakalım: Düşünün ki siz kitapçıdan bir kitap aldınız ve okumaya başladınız. Bu tavrınızı açarsak, içinde şu ayrıntıları barındırdığını görürüz: Bir başkasının yazdığı bir kitaba para ve daha önemlisi zaman ayırmanız, o kitaptan bir şeyler öğrenebileceğinize inandığınızı, bu konuda istekli olduğunuzu ve dahası sizin mutevazı bir kişi olduğunuzu gösterir. Çünkü başka birisinden bir şeyler öğrenebileceğinizi kabul etmek, alçakgönüllü bir tavırdır.

Şimdi bu tavrın tersini düşünelim: Bir kişi, hiçbir kitabı okumuyor veya hiçbir semineri dinlemiyor. Sizce o kişinin bu tavrıyla verdiği mesaj nedir? Bence şudur: “Ben bana yeterim, başkalarının bilgi ve birikimleri bana ne bir şey kazandırabilir ne de bir şey katabilir!”

Şimdi belirteceğim şu iki tavırdan hangisi “bilgiç” bir duruş içermektedir: Sözgelimi kendisi 50 yaşında olduğu hâlde 30 yaşındaki bir yazarın kitabını satın alıp-okumak için para ve zaman ayıran birisi mi, yoksa hayatında hiçbir kitaba yer vermeyen bir başkası mı? Bence ikinci kişi bilgiçdir! O kadar bilgiçdir ki, başka insanların birikimlerinden yararlanmayı reddediyor. Fakat gelin-görün ki, bu türden kişiler bir yandan da despotturlar. Kendi düşüncelerini çevrelerine dayatırlar. Benim anlamadığım şey de, kendileri başkalarından bir şeyler öğrenmeye yanaşmadıkları hâlde, nasıl olup da başkalarını onlardan bir şeyler öğrenmeye ve hatta emir almaya mecbur tuttuklarıdır. Onlar hiç kimsenin düşüncelerini önemsemeyecekler, ama biz onların söylediklerini önemseyeceğiz! Bana hayatta en komik gelen şeylerden birisi de budur!

Hayatın çeşitli renkleri, kişilikleri ve karakterleri içinde barındırdığının farkında olan birisiyim. Fakat başka insanların birikiminden yararlanmak yerine, kitapları veya başka bir takım şekillerde bilgilenmeyi reddedenlere birazcık kızgınlık besliyorum. Hele kendi düşüncelerini bizlere dayatmaya kalktıklarında artık kızgınlığımı saklamıyorum da!

Bir de “ilgisiz” kişiler vardır. Bu türden kişiler, kitap okumaya karşı değillerdir. Fakat konuya karşı ilgisizdirler. Fakat bana göre bir konuya karşı ilgisiz olmak da “taraf” olmaktır. Düşünsenize bir araba sürücüsü, trafik ışıklarına karşı ilgisiz davranıyor. Yani trafik ışıklarının kırmızı veya yeşil yanıyor olmalarıyla ilgilenmiyor. Sizce kırmızıda geçtiğinde sorumlu olmaz mı? “Ben, bu kentte trafik ışıkları olmasına karşı veya taraf değilim; sadece onlarla ilgilenmiyorum” gibi bir açıklama sizi tatmin eder miydi? Peki bunun kitaplarla ne ilgisi var? “Kitaplara ve onların toplam kalitesi üzerindeki etkisine karşı “ilgisiz” kalmak da büyük bir yanlıştır” diye düşünüyorum. Evet, kitaplara ilgisiz kalmak, kırmızı ışığa ilgisiz kalmak gibi, çabucak kötü sonuçlar doğuran bir tavır değil. Ama kitaplara ilgisiz kalmanın zamana yayılan, uzun vadeli sonuçları var ve bunları telafi etmek daha da zor oluyor.
--------------------------
www.savassenel.com
--------------------------
Konuyla İlgili diğer yazılar, öneriler: Görmek istediğiniz linkin adını tıklayınız:
Kitapların kişiyi nasıl dönüştürdüğü konusunda ilginç bir film: Malcolm X
Aslolan Kitaptır
Madem ki Zekîyim, O Hâlde Kitap Okumama Gerek yok! (mu?)
Okumadan Yaşanır mı?
Kitaplardan neler Bekliyoruz?
Çocuklar Okumayı Sevebilirler mi?
-----------
Konuyla ilgili film-kitap önerileri yapmak-almak ve yorumlarınız için:
MSN: savassenel@hotmail.com

Stelios Kazancidis'in bir video klibi

VERDİĞİNİZ HEDİYELER, HAYATLARI DEĞİŞTİREBİLİRLER (37)

2008-07-05T12:37:00.000-07:00

Geniş bir sesli yayın arşivim vardır. İnternetten sesli yayınlar indiririm. Seminer kasetleri ve CD’ler satın alırım veya edinirim. Film seyretmeyi de çok severim ve görsel yayınlara da yabancı değilim, ama beni görsel anlamda “esir” almadıkları ve yolda veya ofisimde dinleyebildiğim için sesli yayınları çok kullanırım. Mesela bu yazıyı yazarken de, Pierre Lotti’nin “Pecheur D. Islande” adlı Fransızca bir eserini dinlemekteyim. Hikâye oldukça başarılı bir şekilde okunmuş ve ben de bu yazıyı yazarken bir yandan da bu hikâyeyi dinliyorum.

Yine böyle bir şeylerle meşgulken dinlediğim seminer kasetlerden birisinde, konuşmayı yapan iş adamı, bir kitabın onu nasıl etkilediğini anlatıyordu. Bu iş adamı bir kaza geçirmiş ve hastaneye yatıp ameliyat olması gerekmiş. Dostları da ona hastanede yatarken okuması için “Büyük Düşünmenin Büyüsü” adlı bir kitabı hediye etmişler. İş adamı bu kitabı okuduktan sonra, içinde bulunduğu sektöre çok farklı bir açıdan baktığını belirtiyor. Dediğine göre, kazandığı para ve zaman her ne kadar sektörden geliyor olsa da, okumuş olduğu kitabın bu sektörü daha iyi anlamasını sağlamış olmasından dolayı, başarısının ve zenginliğinin asıl kaynağı olarak o kitabı olarak görüyormuş.

Buna benzer bir olay da "kadife sesli" şarkıcı olarak tanımlanan Julio İglesia’ın başına gelmiş. Bir zamanlar futbolcu olan sanatçı, sakatlanıp hastaneye yatar. Uzunca bir süre tedavi görmesi gerekmektedir. Sürekli hastanededir ve hiçbir şey yapmadığı ve bütün gününü hastanede geçirdiği için de sıkılmaktadır. Bir gün dostlarından birisi ona bir gitar hediye eder. Julio İglesias, hediye olarak gelen bu gitarı “tıngırdatmaya” başlar. Gitar çalmayı pek fazla bilmemektedir. Fakat çok vakti olmasından ve bir de enstrümana ısınmasından dolayı gitar çalmayı öğrenir. Zaman içinde ustalaşır ve sözlerini kendisinin yazdığı şarkılarını besteler. Daha sonra ilk albümü çıkar ve albüm satışları günümüze kadar, 300 milyon gibi rekor bir rakama ulaşır.

Türkan Şoray'a karşı duyduğu sevgiyle ünlü bir Yunan sanatçı olan Stelios Kazancidis de bu konuda ilginç bir örnektir. Bu şarkıcı "Trakya Türkler'indir" diyecek kadar da açık sözlüymüş ve Türkiye'ye büyük bir sempati beslemekteymiş. Onun kaderi de Julio Igleias'ın kaderine benzer: Kazancidis, yoksul bir işçidir ve çalışırken güzel şarkılar söyler. Sesinin güzelliğinden etkilenen ustabaşı ona bir gitar hediye eder. Gitarıyla daha güzel şarkılar söylemeye başlayan Kazancidis, zaman içinde ünlü bir şarkıcı olur. Bu sanatçı 7 yıl önce vefat etti ve piyasaya yeni çıkan eski bir albümünü de Türkan Şoray'a duyduğu aşkla yazdığı söyleniyor.

Benim hayatımda da bu tür hediyeler önemlidir. Babamın bana aldığı ilk kitap, sevimli görüntüsü ve yaşıma uygunluğu sebebiyle, kitaplara önce ısınmamı, sonra da onları sevmemi sağlamıştır. Daha sonra aile dostlarımızdan birisinin bana hediye olarak getirdiği “Yuki” adlı çizgi roman da benim kitaplarla olan bağımı artırmıştır. Hayatımı değiştiren ve derinden etkileyen kitaplara ulaşmam konusunda köprü olan şey, bana hediye edilen bu sevimli masal kitabı ve “Yuki” adlı çizgi romandır.

Şu anda aklıma gelmeyen ama hayatlar değiştiren pek çok hediye hatırlıyorum. Belki de hediyeyi veren kişiler, bu hediyelerin onları alan kişilerin hayatlarını bu denli değiştireceklerini veya etkileyeceklerini bilmiyorlardı. Ama size basit görünen bir kitap, bir enstrüman veya başka bir şey, onu hediye olarak verdiğiniz kişinin hayatını değiştirebilir veya derinden etkileyebilir. Sözgelimi bir çocuğa hediye ettiğiniz ve odasının duvarına astığı bir dünya haritası, onda bir gezgin olma, yeni ülkeler keşfetme ve bu yönde bir hayat çizme eğilimi uyandırabilir.

Hediyelerin bir de kalpleri yumuşatmak gibi bir özellikleri vardır. Hediyelerin bu etkileri, maddî maliyetlerinden çok, hediye verilmesinin düşünülmüş olması, hediyenin alan kişi için anlamı vs gibi şeylerle ilgilidir. Hediye vermek, kişiler üzerinde, sizin kendi başınıza ortaya çıkaramayacağınız bir etki uyandırır. Sözgelimi, şunu çok düşünmüşümdür: Bir bayana çiçek veriyorsunuz, etkileniyor ve belki size karşı duyguları daha da olumlu bir hâle geliyor. Bu etkinin sebebi kimdir, siz mi, vermiş olduğunuz çiçekler mi, yoksa sizin ona çiçek vermiş olmanız mı? Sonuçta değer verdiğiniz birisini etkilemeye başarmışsanız, bu sorunun cevabı da çok önemli değil! Çünkü eylemin sahibi sizsiniz!

Başkalarına bir şeyler tavsiye ederken, onların hayatlarını daha iyiye doğru etkilemeyi veya değiştirmeyi hedefleriz. Ama genellikle, verdiğimiz hediyeler konusunda aynı farkındalığı taşımıyoruz.

Benim hediye olarak kitapları seçmemin bir sebebi de sanırım bu. İnsanları daha iyiye doğru bir dönüşüm ve değişime dâhil edebilecek en güçlü araçlardan birisi de kitaplardır. Ben dostlarıma veya öğrencilerime filmler, müzik albümleri, çikolatalar ve buna benzer şeyler de hediye ediyorum! Ama genellikle “hayatları değiştiren veya etkileyen” şeyler seçmeye çalışıyorum. Benim kültür dünyam da, bir bakıma bana hediye olarak gelen ilk kitabın bir eseri olduğuma göre, benim verdiğim bir hediye de başka birisinin hayatında bir fark ortaya koyabilir diye düşünüyorum.

Dolayısıyla hediye seçimine önem veriyorum. Karşımdaki kişinin durumuna, yaşına ve konumuna göre, ona bir şeyler katabilecek veya kendi ilgi alanında ilerlemesine katkıda bulunabilecek hediyeler vermeye çalışıyorum. Mesela bir ara “İstanbul’un Çeşme ve Sebilleri” adlı bir kitapla tanışmıştım. Eşsiz bir kaynak olmasına rağmen, ne yazık ki, hakkıyla tanıtılmayan bu kitaptan birkaç dostuma ve büyüğüme hediye ettim. Bu hediyemi verirken, belki onların hayatlarında köklü bir değişiklik uyandırmayı hedeflememiştim, ama hayatlarına yeni bir değer katmayı hedeflemiştim.

Peki hediyeler her zaman kabul görür mü? Elbette hayır! Meselâ, Elvis Presley'in annesi de oğlu 9 yaşındayken ona bir gitar hediye etmiş. Çünkü bu bayan işe gittiği zamanlarda oğlunun iyi bir şeyle meşgul olmasını istemiş. Ama Elvis Presley, hediye olarak gitarı beğenmemiş ve onun yerine bisiklet istemiş! fakat anlaşılan daha sonra o da gitarı çok sevmiş!

Sevdiklerinize veya çevrenizdeki kişilere sıkça hediye verin ve hediyelerinizi başkalarının hayatlarını değiştirebilecek veya etkileyebilecek yapıtaşları gibi düşünün derim. Sizin dikkatle seçip-verdiğiniz bir hediye, hediyenizi kabul eden kişinin hayatına çok şey katabilir ve onun hayatını zenginleştirebilir!

-------------------------
www.savassenel.com
-------------------------
Konuyla İlgili diğer yazılar, öneriler: Görmek istediğiniz linkin adını tıklayınız:
Julio Iglesias Hakkında
Julio Iglesias'ın bir video klibi
Stelios Kazancidis Hakkinda

Elvis Presley Hakkında

Elvis Presley'in bir video klibi

"İstanbul'un Çeşme ve Sebilleri" adlı kitap hakkında
Bana Hediye Edilen Kitapların ve Dolayısıyla Edindiğim Okuma Alışkanlığımın Bana Çocukluğumda Kazandırdığı Şeyler
Herkes Kitap Okumak için Bir veya Daha Fazla Sebep Bulabilir
-----------
Konuyla ilgili film-kitap önerileri yapmak-almak ve yorumlarınız için:
MSN: mailto:savassenel@yahoo.com
savassenel@yahoo.com

VİZYON VE MİSYONUNUZ NETLEŞMEDİKÇE HAYATINIZ-GÜNUNUZ NETLEŞMEYECEKTİR (36)

2008-06-19T07:09:00.000-07:00

Mesleğimin getirdiği bir durum olarak, bir çok kişi bana İngilizce öğrenmekle ilgili sorular sorarlar. Bu sorulara sorularla cevap verdiğim için, gelen cevapların zamanla bana öğrettikleri bir şey de, yabancı dil öğrenmenin de, aslında hayattaki her şey gibi, kişinin vizyon ve misyonuyla ilgisi olduğudur. Hayatıyla ve geleceğiyle ilgili olarak vizyonu net olmayan kişiler, İngilizce öğrenmekte de zorlanmaktadırlar.

Sadece İngilizce konusunda değil, herhangi bir konudaki kafa karışıklığında vizyonun net olmayışı en büyük etkendir. Geleceğe dair vizyonu net olmayan kişilerin, telefon söyleşilerinde, internette veya farklı yerlerde çok zaman harcadıklarını ama bir türlü bir yere varamadıklarını veya mutlu olmadıklarını görüyorum. Çünkü ne için çalıştıklarını bilmiyorlar.

Vizyon dediğimiz şey, geleceğe dair zihninizde taşıdığınız film veya görüntü anlamına gelir. Bu vizyonda, yani gelecekle ilgili bu filmde-resimde siz yer almıyor olabilirsiniz. Sözgelimi bir öğretmen olarak ben, öğrencilerimin veya benimle bir şekilde tanışmış olan kişilerin yabancı dil öğrenmeyi önemser hâle gelmelerini ve şu veya bu şekilde bir yabancı dili ve özellikle İngilizceyi öğrenmelerini isterim. Bu benim vizyonumdur. Ama ben, bu vizyon içinde olmayabilirim. Yani öğrencilerimle yolumuz bir şekilde ayrıldıktan sonra benim tavsiyelerime uyup verimli çalışmalar yapabilirler, İngilizcelerini iyi bir seviyeye getirebilirler ve benim bundan haberim bile olmayabilir. Yine de, bu durum, yine de benim vizyonumun gerçekleşmiş olduğu anlamına gelir.

Tarihimizden bir örnek vermek gerekirse, Çanakkale’de “yedi düvele” karşı savaşan askerlerimizin vizyonu Ülkenin bağımsızlığıydı. Ama bu askerlerin çoğu, sonradan gerçeğe dönüşen bu vizyonun içinde olamadılar. Çünkü cephede şehit oldular. Yine de ülkelerinin bağımsızlığı onların en net ve öz vizyonlarıydı ve gerçekleşmişti.

Bundan farklı olarak, vizyonunuz, sizin içinde bulunduğunuz, bir parçası olduğunuz veya başrolde oynadığınız bir film de olabilir. Mesela ailenizle daha rahat bir hayat sürmek, çocuklarınızın daha iyi şartlarda yaşaması ve sizin de buna keyifle tanık etmeniz, sizin ailenizle ilgili vizyonunuz, yani gelecekte gerçekleşmesini istediğiniz film olabilir. İçinde sizin de olduğunuz bir vizyon sahibi olmak da, sizin hakkınızdır. Kimse bir şey diyemez.

Bazı kişiler, vizyonları için çalışan kişileri “bencil” bulabilirler. Aslında bencilce olan şey bir vizyon sahibi olmak ve onun için çalışmak değil, başka kişilerin vizyonlarını, hayatlarını göz ardı ederek veya başkalarına haksızlık yapma pahasına kendi vizyonumuzu gerçekleştirmeye çalışmaktır.

Misyonsa, hayalinizdeki vizyonun gerçekleşmesi için seçtiğiniz yol veya her gün yapmanız gerektiğine karar verdiğiniz şeylerdir. Gelecekteki hayaliniz net bir şekilde biliyorsanız, misyonunuzu netleştirmeniz kolaydır. Mesela toplam kaliteye hizmet etmek istiyorsunuz ve bunu da benim gibi insanlara yabancı dil ve iletişim becerileri konusunda yardımcı olarak yapıyorsunuz veya yapmaya çalışıyorsunuz.

İşte bu noktadan sonra işler biraz kolaylaşır. Artık yapacağınız telefon görüşmelerinin, internet sohbetlerinin veya diğer etkinliklerin neye göre şekilleneceği belli olur. Bir yandan da farklı bir sıkıntı başlar. Çünkü vizyon ve misyonunuz, hayatınızda bir tasfiye-ayıklama gerektirir. Artık vizyon ve misyonunuza hizmet etmeyen şeyler yapmak istemezsiniz veya bunlara zaman harcadığınızda rahatsız olursunuz. Bu durumda, hayat içindeki ana etkinliklerinizi, arkadaşlıklarınızı, hobilerinizi ve diğer şeyleri vizyon ve misyonunuza hizmet edecek şekilde düzenlersiniz. Bu da değişim demektir ve her değişim sancılıdır.

Bu sancıya rağmen, vizyon ve misyonunuzu belirledikten sonraki zamanlarda, bir yere doğru gittiğinizi hissedersiniz ve duyumsarsınız. Gün geçtikçe, net sonuçlar almaya başlarsınız. Sözgelimi benim toplam kaliteye hizmet konusunda seçtiğim yöntemlerden birisi de yazmaktır. Yazmayı yavaşlattığım dönemler olmuştur. Ama tekrar başladım ve devam etim. Arkasından Bu yazılar internette içeriği zengin blogları ve daha sonra da bir kitabı meydana getirdiler. Her şeye değil birkaç şeye odaklanmanın ve devam etmenin ödülünü almış oldum.

Tercüme etmiş olduğum, vizyon ve misyonunuzu belirlemenize yardımcı olabilecek bir kitabın linkini aşağıda vermiş bulunuyorum. Bu kitapta size “paketlenmiş” bir vizyon ve misyon verilmemekte, doğru soruları sorarak bu iki şeyi tespit edebileceğiniz anlatılmaktadır.

Bu konuda biraz çaba göstermeniz gerekiyor, ama net bir vizyonun size getireceği net ve tatmin edici sonuçlar buna değecektir.
---------------------------
www.savassenel.com

---------------------------
Konuyla İlgili diğer yazılar, öneriler: Görmek istediğiniz linkin adını tıklayınız:
Vizyon ve Misyonumun Yazılı Olduğu Sayfa
Vizyon ve Misyon kavramları üzerine güzel bir kitap
Çanakkale Zaferimiz Hakkında
Değişmek ve Başarmak için Çabaladığımız Süreç, Bizi Bazen Hırpalayabilir.

Vizyon ve misyon konusunda seyredilebilecek güzel bir film: Ghandi: Ben Kingsley Başrolde
Net Bir Vizyon ve Misyonun Meyvelerinden
Değişim konusunda güzel bir kitap
Değişmek için kendinize sorduğunuz soruları değiştirmelisiniz.
Size “deli”, Bana “Yazar” Derler!
Vizyonumun bir parçası: “Kitaplarla Anılmak İsterim! Fena mı Ederim?
İnsanları Kaynaklara ve Özellikle Kitaplara Ulaştırmazsam Patlarım!
-----------
Konuyla ilgili film-kitap önerileri yapmak-almak ve yorumlarınız için:
MSN: savassenel@hotmail.com

İNGİLİZCE ÖĞRENMEK İSTEDİĞİNİZ HALDE ZAMANSIZLIK YÜZÜNDEN KURSLARA GİDEMİYOR MUSUNUZ? SİZE UYGUN BİR PROGRAM MI İSTİYORSUNUZ? O ZAMAN BURADAN BUYRUN>

ASLOLAN KİTAPTIR (35)

2008-04-28T14:27:00.000-07:00

Amerika’da yaşayan bir öğrencim, orada Türkiye’ye tatile gelmeyi planlayan bir grup Amerikalı eğitimci ve öğrenciyle tanışır. Onların Türkiye gezisiyle ilgili organizasyonlarında eksikler olduğunu görür ve herhangi bir kâr amacı gütmeden, kendi tatilini bu yaklaşık 30 kişilik grubun Türkiye’ye geliş tarihlerine denk getirerek, yardımcı olmak amacıyla onlarla birlikte Türkiye’ye gelir.

Gruptakilerin çoğu eğitimci ve öğrenci oldukları için, bu insanlar: “Türkiye’ye gelmişken bir okul da ziyaret edelim. Eğitim sistemi hakkında biraz fikrimiz olsun” derler. Bu arzu üzerine öğrencim de bir okuldan randevu alarak, bu eğitimci ve öğrenci grubuyla birlikte bu okulu ziyarete gider.

Bu ziyaretçi grubuna okulu dolaştıran ve o okulda çalışmakta olan genç öğretmen, oldukça havalı olan bilgisayar laboratuarını gruba öncelikli olarak gezdirir. Oradan sonra, bu öğretmenin “kütüphane” dediği bir yere geçerler. Ama burası “tam takır, kuru bakır” bir yerdir. Yani bu salonda, sadece kendi hallerinde ve yalnızlıkları içinde baygın duran birkaç eski kitaptan başka hiçbir şey yoktur. Öğrencim bu manzara karşısında, salonun adını İngilizceye “kütüphabe” olarak değil de, “etüt-çalışma salonu” olarak tercüme eder. Çünkü boş raflarla dolu bu yeri “kütüphane” olarak tanıtmasının Amerikalı grupta şaşkınlık uyandıracağını düşünür.

Öğrencim, bu durumu daha sonra, onlara okulu dolaştıran genç öğretmene anlatınca, ilginç ve bir o kadar da düşündürücü bir cevap gelir: “Hocam okulumuzda internet laboratuarı var, öğrencilerin kitaplara ihtiyacı yok!”

Bu cevap öğrencimi çok şaşırtır ve üzer. Kendisi bu olayı bana anlatırken, Amerika’da her okulun internet imkânları yanında, çok güzel birer de kütüphanesi olduğunu söyledi ve internetin anavatanı olan Amerika’da kitabın her zaman merkez olma durumunun her zaman korunduğunu da belirtti. Başka bir deyişle Amerikalıları etkileyen şey, bir okuldaki internet imkânlarından çok, iyi bir kütüphaneymiş.

Amerika, internetin anavatanıdır. Bu ülkede internet, aklınıza gelebilecek her türlü amaç için kullanılmaktadır. Öğrencim bir ara bana şaka yollu: “Sadece internete erişim hızı bile sizin Amerika’da yaşamaya ikna eder!” demişti. İnternetin bu denli yaygın ve hızlı kullanılabildiği bir ülke olmasına rağmen, bu ülkede okullar ve üniversiteler kütüphanelerinin zenginliği konusunda birbirleriyle yarışıyorlarmış.

Kitaplara dokunabilir, sarılabilir, onları çizebilir, hatta koklayabilirsiniz. Sayfalarını çevirirken çıkan hışırtının bile okuyucuya verdiği ayrı bir tat vardır. Bir kitaba odaklanmak, bir cam ekranda tek bir konuya odaklanmaktan daha kolaydır. Çünkü o cam ekran, milyonlarca sayfa bilgiyi, milyonlarca görseli ve bir o kadar filmi içinde barındırmaktadır. Bu kalabalıkta bir şeye odaklanmak bazen çok, ama çok zordur.

İnsanlar bir zamanlar, “televizyon çıkınca sinema ve radyo çok yaşamazlar, ölürler” düşüncesine kapılmışlardı. Ne kadar yanıldıklarını sizler de biliyorsunuz! Şimdi bazı kişiler, aynı ilişkiyi internetle kitap arasında kuruyorlar! Masaüstü, avuç içi ve kucak üstü (yani diz üstü!) bilgisayarlarının ekranlarından her türlü bilgiye ulaşılabileceğini, hatta ekrandan e-kitap yani elektronik kitap da okunabileceğini söylüyorlar. Benim buna itirazım yok. Ama yeni bir oyuncak görünce elindekini hemen atıp, yeni oyuncağa sarılan çocuklar gibi, her yeni şeyi, eskiden beri kullandığımız bir şeyin predatörü-yok edicisi gibi algılamak bence zihinsel bir sorundur.

Metallica adlı müzik grubunun konserlerinde transistorlü ses yükselteçleri (amplifikatörler) yerine, eski model lambalı ses yükselteçleri kullandığını bir dergide okumuştum. Yani yeni olan bir şeyin, eskiden beri var olan bir şeyi mutlaka devreden çıkaracağını düşünmek bence yanlıştır. Özellikle internetle kitaplar arasında bu ilişki nasıl kuruluyor, bunu hiç anlamıyorum.

Kitaplar, ailelerin, örgütlerin, cemaatlerin kısaca her türlü kurumun felsefesini üyelerine ve diğer bireylerine nakletmek için kullanabilecekleri en can alıcı araçlar olmaya devam edecekler.

Bilgisayar ve internet benim dünyamda da yer almaya devam edecekler. Ama benim herhangi bir konudaki vukufiyetimin-uzmanlığımın yol haritasını çizen ana unsur kitaplardır.

Ben de bir internet kullanıcısı ve yayıncısıyım. Ama yanıp-sönen bannerlardan, açılan sayfalardan ve üzerime boca edilen bilgiden çok ama çok yorulduğumu hissetmeye başladım. 41 yaşındayım ve interneti amaçlarım konusunda sahip olduğum bir farkındalıkla kullanabildiğimi düşünüyorum. Fakat özellikle son zamanlarda yeniden kitaplara odaklanmaya başladım. Kendime bir okuma programı yaptım. Çünkü bilgiyi her yerden alabilmekle birlikte, vukufiyetin kitaplarla geldiğini düşünüyorum.

Dolayısıyla, bir gece kütüphanemi elden geçirip, ilgilendiğim konularla ilgili 7-8 kitap seçtim ve onları günlük programıma ekleyip-okumaya başladım. Kitaplarla olan bağım hiçbir zaman kopmamıştır. Ama yeni bir kararla ve yeni bir programla, okumaya başladım.

Dünyanın neresine gidersem gideyim, diz üstü bilgisayarımı taşıdığım çantamda her zaman bir kitap ve bir defter olacak! Bu konuda kararlıyım!
----------------------------
www.savassenel.com
----------------------------
Konuyla İlgili diğer yazılar, öneriler: Görmek istediğiniz linkin adını tıklayınız:
Madem ki Zekîyim, O Hâlde Kitap Okumama Gerek yok! (mu?)
Okumadan Yaşanır mı?
Araba Satın Almak, Kitap Satın Almaktan Daha Zor (mu?)
Kitaplardan neler Bekliyoruz?
Okuma Etkinliğinden Tasarruf Edilir mi? Kumdan kale yapılır mı?
Kitaplar Hep Aynı Şeyleri mi Söylerler?
Çok Kitap Okudum da Hayatım Değişti!
Kitaplarla Anılmak İsterim! Fena mı Ederim?
Kitaplar Teorik Şeyler midir?
Okumanın Bana Çocuklukta Kazandırdıkları
Çocuklar Okumayı Sevebilirler mi?
-----------
Konuyla ilgili film-kitap önerileri yapmak-almak ve yorumlarınız için:
MSN: savassenel@hotmail.com
savassenel@yahoo.com

ARTIK BAZI YAZILARIM BURADA OLMAYACAKLAR; BİR KİTABA TAŞINDILAR! (34)

2008-04-21T08:26:00.001-07:00

Bugünlerde farklı bir sevinç yaşıyorum. Bu bloglarda görmeye alışkın olduğunuz yazıların bir kısmı buradan ayrıldılar. Buradan "taşınmış olan" yazılarım, Neden?Kitap Yayınevi’nden çıkmış bulunan “Hayatı Iskalama! Lüksün Yok” adlı kitapta toplandılar. Kitapta yer alacak yazıların içeriklerini çıkarıp, onların yerlerine kitabın kapak resminin de yer aldığı duyurular koyduğum için, hangi yazılarımın kitapta yer almış olduklarını sizler de görebilirsiniz. Kitabımı şu anda özellikle www.kitapyurdu.com adresinden, diğer internet kitap sitelerinden ve kitapçılardan edinebilirsiniz.

Kitaba doğru giden yazılarım, bir dostun önerisini dikkate almamla birlikte başladı. Sevgili arkadaşım Gökhan Yorgancıgil, bundan yaklaşık 3 yıl önce bana, kendime ait bir web sitesi açmakta ağır davrandığımı, istersem bloglarda yazabileceğimi söyledi. Ben de hemen internette bir blog açtım ve sonra o blogların sayısı 15’i buldu. İlkokuldan beri süregelmiş olan yazma alışkanlığım, böylelikle internete taşınmıştı.

Benim kendilerini çok iyi tanıdığım, ama beni hiç tanımayan bazı kişiler, (herhangi bir yazılı metinden yararlanabilecek bir bakış açısına sahip olmadıklarından olsa gerek) yazarlığın herhangi bir yararı olmadığını söylemişlerdi! Bu tür kişilerin söylediklerine burada yer vermemin sebebi, onların bu yöndeki düşüncelerini önemsemem değildir. Sizin de olumlu ve uzun vadeli çalışmalarınızla ilgili olarak bu tür yorumlar duyabileceğinizi ve vaz geçmemeniz gerektiğini vurgulama arzumdur. Ben yazmaya devam ettikçe, okurlarım beni buldu. Yazılarımın bir çok kişiye umut ve yeni açılımlar vermiş olduklarını görmüş oldum.

Derken, bir gün elektronik posta adresimde bir mesaj gördüm. Bu mesajda, Neden?Kitap Yayınevi’nin Kıymetli Halka İlişkiler Sorumlusu Nazar Çiftpınar Hanımefendi, yayınevi olarak yazılarımla ilgilendiklerini ve yazılarımın bir kısmını kitap hâline getirmek istediklerini belirtmişlerdi. Ben de yayınevinin web sitesini inceledikten sonra, görüşebileceğimizi söyledim.

Daha sonra yayınevinin web sitesini inceledim ve ortak çalışmalar yapmaya hazır bir şekilde, Necati Bey ve Nazar Hanımla görüştük. Yazıların kitaba dönüşme serüveni bugüne geldi.

Bu kitabı, hayata gerçekçi ama bir yandan da olumlu bir perspektiften bakmayı becerebilen veya beceremeyen herkese önerebilir veya hediye edebilirsiniz. Ben, hayatın gerçeklerinden hiç de habersiz olmadığımı, aksine bu gerçeklere dair ciddî ve bazen de beni çok hırpalayan bir farkındalık taşıdığımı ve bunlarla birlikte yine de iyimser olabildiğimi düşünüyorum. Bu yazılarda romantik bir iyimserlik değil, acısı çekilmiş bir iyimserlik göreceksiniz.

“Olumlu mesajlar vermek kolay! Siz benim yaşadıklarımı nerden bileceksiniz?” tarzı ifadeler için cevabım da hazır!: “Sizler de benim yaşadıklarımı bilmiyorsunuz!” Bu yazılar, size arabesk gelebilecek bir tabirle "hüzün topladığı hâlde neşe dağıtmaya çalışan” bir şairin yazılarıdır.

Bu kitabı okuma kitabı olarak kullanabileceğiniz gibi, tartışma gruplarında ortak bir metin olarak kullanabilir ve fikir egzersizleri yapabilirsiniz. Hatta ders kitabı olarak bile kullanabilirsiniz. Yazılar deneme türünde yazılmışlardır ve maddeler hâlinde tavsiyeler vermektense, aslında bir şeyleri paylaşmayı amaçlamışlardır! Bu denemelere, yazarın yüksek sesle düşündüğü yazılar olarak da bakabilirsiniz.

Kitabım çıktığında onu çocuklarımdan birisi gibi bağrıma bastım. Çünkü bu yazılar ve sonunda onların bir kısmının toplandığı bu kitap, benim eserlerim gibi görünseler de, aslında onlar da, çocuklarım gibi, birer hediyedirler.
--------------------------
www.savassenel.com
--------------------------
Konuyla İlgili diğer yazılar, öneriler: Görmek istediğiniz linkin adını tıklayınız:
"Hayatı Iskalama Lüksün Yok!" adlı şiir
Nazım Hikmet Ran Hakkında
Gökhan Yorgancıgil Hakkında
Gökhan Yorgancıgil ile yapılmış olan bir öportaj
www.kitapyurdu.com
Neden Yazıyorum? Zorum Nedir?
Size “deli”, Bana “Yazar” Derler!
Madem ki Zekîyim, O Hâlde Kitap Okumama Gerek yok! (mu?)
Okumadan Yaşanır mı?
Kitap Satın Almak, Araba Satın Almaktan Daha Zor (mu?)
Kitaplardan neler Bekliyoruz?
Okuma Etkinliğinden Tasarruf Edilir mi? Kumdan kale yapılır mı?
Kitaplar Hep Aynı Şeyleri mi Söylerler?
Çok Kitap Okudum da Hayatım Değişti!
Kitaplarla Anılmak İsterim! Fena mı Ederim?
Kitaplar Teorik Şeyler midir?
Okumanın Bana Çocuklukta Kazandırdıkları
Çocuklar Okumayı Sevebilirler mi?
-----------
Konuyla ilgili film-kitap önerileri yapmak-almak ve yorumlarınız için:
MSN: savassenel@hotmail.com
savassenel@yahoo.com

YOKSULLUK, “ÖĞRENMEYE KAPALI OLMA HÂLİNİN” ARKADAŞI MIDIR, YOKSA BANA MI ÖYLE GELİYOR? (33)

2008-04-21T07:08:00.000-07:00

Geçmişten bugüne eğitim ve iletişim üzerine kafa yorarken, yoksullukla “öğrenmeye kapalı olma hâlinin” birlikte yürüdüğünü gördüm. Yoksul olmak mı insanı öğrenmeye kapalı bir hâle getiriyor, yoksa insan önce öğrenmeye kapalı bir hâl kazanıp, sonra mı yoksullaşıyor? Bu sorunun cevabını bilmiyorum. Ama ikisi, bir şekilde bir arada gidiyor. Başka bir deyişle, yoksulluk veya yoksunluk çeken kişiler, kendilerini bu durumdan kurtaracak olan bilgileri edinmek konusunda da kapalılar.

Yoksul ve çıkmazda olan insanların öğrenmeye açık olmadıklarını, sordukları sorulardan anlıyoruz. Genellikle “Bu durumdan nasıl kurtulabilirim? Bu konuda neler yapabilirim?” gibi sorular sormak yerine “Beni suçum nedir?” veya “Kader neden bana karşı acımasız?” gibi sorular sorarlar. Birinci gruptaki sorular, umut ve çaba dolu cevaplar getirirken, ikinci gruptaki sorular, hüzün ve karamsarlık getiriyorlar.

Bir eğitimci ve gözlemci olarak yoksulluğun ve yoksunluğun düşünce tarzından kaynaklandığını düşünüyorum. Bakış açısı zengin kişiler, şu ya da bu şekilde yoksulluk, yoksunluk veya maddî sıkıntı çekseler de, bunun kısa süreceğini ve geçici bir dönem olacağını düşünüyorum.

Acıkanlar, yemek yerler; susayanlar da su içerler. Aksi hâlde ölürüz. Yemek ve içmek, hayatta kalmanın şartlarından ikisi olduklarından dolayı olsa gerek, bunlar bizim seçimimize yer bırakmayacak şekilde, onlarla ilgili olarak bize kaçınılmaz birer farkındalık verilmiş konulardır.

Ama yoksulluk çeken bir kişi, bilgiye susuzluk çekmez. Yani derin bir şekilde ihtiyaç duyduğumuz bazı şeylerin susuzluğunu çekmiyor-hissetmiyor olabiliriz. İhtiyacımız olan bilgiyi almak için, otomatik olarak bir susuzluk veya yoksunluk hissi duymayız. Çünkü su, susuzluğun ilacıdır. Ama bilgi, suya götüren köprüdür. Dolayısıyla, gözü suda olan birisi, ne yazık ki köprüyü görmeyebiliyor.

Dolayısıyla yoksul insanlara bu farkındalığı vermek ve onlarda bilginin “su” kadar aziz olduğu fikrini uyandırmak, onlara yiyecek vermekten veya yardım yapmaktan daha önemlidir diye düşünüyorum.

Bir arkadaşımla sohbet ederken, çok ilginç bir tespitte bulunup, İşsizliğin alışkanlık yaptığını söyledi. Bu mümkündür çünkü yoksulluk ve işsizlik de birer rahatlık bölgesidir; bir kişi, eline geçen az bir parayla geçinmeyi, bundan keyif almayı zamanla öğrenebilir ve ailesinin sefil bir hayat sürerek sadece “hayatta kalması” fikrine alışabilir. Bu durum zamanla, “edinilmiş” ve artık çok da rahatsız etmeyen ve başa çıkılabilen “rutin bir “çaresizlik” hâline dönüşebilir.

Bunun örnekleri çoktur. Sizler de her yer de rastlayabilirsiniz. İşsiz olduğundan veya sıkıntı çektiğinden şikâyet eden bir çok kişiyi, günlük hayatlarında gözlemlediğinizde, aslında çok da mutsuz ve rahatsız olmadıklarının farkına varabilirsiniz. Eğer sigara, çay ve yemek gibi bazı asgarî ihtiyaçları karşılanıyorsa, pekâlâ öyle yaşayıp gidebilirler.

Bunun yanında yoksulluktan veya işsizlikten gerçekten şikâyet eden ve bu durumdan bunalmış olan bazı kişiler de, ne yapacaklarını gerçekten bilmiyor olabilirler.

Bu kişilere doğru bilginin, yaşadıkları dünyayı her gün biraz daha genişleteceğini anlatmak, bilgiye karşı susuzluk uyandırmak gerekir. Her insanda, onu hayallerine veya insanî bir hayata ulaştırabilecek beceri ve kaynak veya bu kaynaklara ulaşabilecek kapasite vardır. İnsanlara, sürekli maddî yardım yapmak yerine onların bu kaynaklara ulaşmaları konusunda yardımcı olunmalıdır.

Nitelikleri az veya yetersiz olduğu hâlde bunları geliştirmediği için işsizlik sıkıntısı çeken veya istediği işte çalışamayan, ama internette sohbet etmek için, klavye kullanmayı öğrenebilen bir genç, kapasitesiz veya yeteneksiz değildir. Sadece enerjisini nereye yönlendirmesi gerektiğini bilmiyordur; sohbetle geçen saatlerinde, aslında bilgisayar ve internet bilgisini artırabileceğinin farkında değildir.

Yapılması gereken en iyi şey, bir yolunu bulup insanların bilgiye susamalarını sağlamaktır diye düşünüyorum.
--------------------------------
www.savassenel.com
----------------------------
Konuyla İlgili diğer yazılar, öneriler: Görmek istediğiniz linkin adını tıklayınız:
Renkleri Bilmeyen Birisine Nasıl Davranalım?
İnsanları Bilgi Kaynaklarına Ulaştırmak O Kadar mı Zor?
Rahatlık Bölgesi Nedir?
Ramazan Ayı Geçti, Her Şey Bitti mi?
Levent Kırca ve Oya Başar Ne Yapmak İstiyorlar?
Başarıya Karşı Olan İnancınızın Zayıflığı Sizi Daha Bilge Birisi mi Yapar?
Gerçekten Çaresiz Olunduğu için Değil Çaresizlik Hissiyle Ölmek
-----------
Konuyla ilgili film-kitap önerileri yapmak-almak ve yorumlarınız için:
MSN: savassenel@hotmail.com
savassenel@yahoo.com

EĞİTİMLER/ SEMİNERLER PAZARLAYIP-SATABİLMEK İÇİN “BİLMİŞ” VEYA “UKELA” MI OLMAK LAZIM? (32)

2008-02-20T04:37:00.000-08:00

Ben üniversitede çalışırken, bir gün idarecimizin ofisine inmiştim. Orada zaman zaman çaylarımızı içer, sohbet ederdik. Bir gün yine böyle bir sohbet esnasında istediğim bazı şeyleri yapamadığımı, günün büyük bölümünün yolda ve işte geçtiğini söylemiştim. Orada bulunan bir arkadaşımız, zaman yönetimi bilmenin bu konuda yardımcı olabileceğine dair bir şeyler söyledi. Bu arkadaş, seminerler ve eğitimler vermekteydi. Ben de, zaman yönetiminin önemini bildiğimi, ama günde 11 saatini işine ayırmak zorunda olan birisinin gerçekten de bazı şeylerden feragat etmek zorunda kaldığını söyledim. Sabah yedide servise biniyordum ve akşam altıda aynı yerde inip eve geliyordum. Dolayısıyla iş için harcadığım zaman günde 11 saat, hatta bazı zamanlar 12, 13 saati buluyordu. Akşamları da soru bankası yazıyordum ve 4500 soruluk bu çalışmayı bitirmem 2 yıl almıştı. Bu süre zarfında sosyal ilişkilerim zayıflamıştı. Benim sorunum zaman yönetimi değildi, tercihlerimdi. Onları da sorun olarak görmüyordum, sadece biraz da sıkılmıştım.

Fakat bu arkadaşımız benim durumumu anlama çabası göstermeden, yorumlarına devam etti. Kendimizi “kandırdığımızı”, zaman yönetimi hakkında fazla bilgimiz olmadığı gibi şeyler söyledi. Ben de sohbetin kısa sürmesi için, sadece dinledim ve daha sonra arkadaşımızın aslında bir semineri “satmaya” çalıştığının farkına vardım. Seminer satma gayretiyle, etraflarındaki kişilerin özel alanlarına girdiğinin farkında değildi. Önce meraklandırıp sonra anlatmıyordu. Doğrudan "anons" yapıyordu.

Bir gün yine başka bir eğitimci okulumuza gelip, bir seminer vermişti. Onu öğle yemeğinde ağırlayan grupta ben de vardım. Çocukluğumdan beri gelen ve hayata karşı duyduğum merakın etkisiyle ona bazı sorular sordum. Fakat aldığım cevaplar: “Yok efendim, öyle değil!” veya “hayır” gibi bence ters olan ifade ve kelimelerle başlıyordu. Baktım konuşması tat vermiyor, ben de soru sormayı bıraktım. Adamcağız: “Hazır üniversiteye geldik, birkaç seminer satalım” bari tavrıyla kendisinden geçmişti. İyice “havalanmış” olan egosuyla onu baş başa bırakıp kendimi leziz yemeklere verdim!

Ben yıllarca öğretmenlik yaptım ve takım arkadaşlarımızla birlikte yaptığımız eğitim çalışmalarıyla, belki on binlerce öğrencinin hayatını bir şekilde etkileyip-değiştirdik. “Kişisel gelişim danışmanı” gibi ne oldukları belirsiz ünvanlarımız olmadı. Bizler, sadece öğretmenlerdik, ama hayatları değiştirebiliyorduk.

Benim alternatif eğitim çalışmalarına itirazım yok. Aksine tanıdıklarıma ihtiyaçları olan konularda eğitim almaları gerektiğini her zaman söylerim. Zaten bu alternatif eğitime yönelik kitaplar tercüme ediyorum. Kişilerin belki de ihtiyaç duydukları ama farkında olmadıkları konular da olabileceğini ve bu konuların tespit edilebilmeleri için de uzmanlara danışmaları gerektiğini de belirtirim. Zaman yönetimi, finansal zeka vs. gibi konularda herkesin eksikleri vardır veya bir konuda iyisinizdir de daha iyi olmak istersiniz ve eğitim almanız yerinde bir tavır olur.

Ama eğitim veren kişilerin hayatın bütün sırlarını ve sorunlarını çözmüşler gibi, insanlara “bilgiçlik” yapmaları, oldukça rahatsız edici bir yaklaşım. Başka insanlara yardım etmek için kendinize ait bütün sorunları çözmüş olmanız gerekmiyor. Uzmanlığınızın tadına varın, ama biraz da tevazu iyidir değil midir yani? Ne dersiniz?

Peki bu insanlar neden böyle davranıyorlar? Cevabını vermeye çalışayım: Bir dostum anlatmıştı. İlk kez sahneye çıkmaya başlayan genç bir sanatçı, gelen tekliflere olumlu yaklaşıyor ve programı müsaitse “evet” diyormuş. Ama “evet” cevabını alanlar da bir daha arayıp, etkinlik tarihini teyit etmiyorlarmış. Daha sonra, bu genç arkadaş fazla mutevazı davrandığının farkına varıp, asistanını tembihlemiş. Asistanı da bu tembih üzerine sözgelimi: “Acaba beyefendi Çarşamba günü müsait mi?” diye soranlara: “Ne yazık ki müsait değil efendim” veya “programı çok yoğun, ama ben sizin için bakarım. Birkaç gün sonra yeniden arayın” şeklinde cevaplar vermeye başlamış. Bu sanatçı arkadaşımızın işleri artmış. Bu kişiyi tanıyorum ve de gerçekten mutevazı birisidir. Ama piyasanın dilini konuşmak zorunda kalmış ve ona da hak veriyorum.

Sizin de anlayabileceğiniz gibi, sanatçıları ve entelektüel kişileri bunları yapmaya zorlayanlar tüketici, alıcı kitlenin kendisi yani bizleriz. Mesela Neşet Ertaş, çok mutevazı bir sanatçıdır. Ama sanatıyla doğru orantılı bir refah düzeyine sahip midir? Ne yazık ki hayır! Fakat menajeri marifetiyle milleti peşinde koşturan ve "yeni yetme" bir popçu çok daha rahat bir hayat sürmektedir.

“Halkın mutevazı sanatçıları sevdiği” doğru olsa bile ödüllendirmediğini söyleyebilirim. Seminer veya eğitimler verebilmek ve kariyerlerini sürdürebilmek için "star" gibi hava atanlara da o kadar kızamıyorum. Çünkü ennihayetinde onlar da sahneye çıkıyorlar ve “Gösteri Dünyasında Tevazuya Yer Yoktur.”

Tek istediğim fazla abartıp da “bildiklerinin ukelası” bir tavır sergilemekten kaçınmaları.
-----------
www.savassenel.com
-----------
Konuyla İlgili diğer yazılar ve öneriler: Açılmasını istediğiniz linki/ satırı tıklayınız:
Tercümelerim
Gösteri Dünyasında Tevazuya Yer Yoktur!
“Anlatılacakları Tahmin Etmeyin, Sadece Sorup, Cevapları Dinleyin” Derim
İletişim Konusunda Yararını Gördüğüm İlkeler
Satış Sektöründen / İnsanlardan Bu Kadar Korkmaya Gerek yok!
Pazarlamada Yıkıcı Teknikler
-----------
Konuyla ilgili film-kitap önerileri yapmak-almak ve yorumlarınız için:
MSN: savassenel@hotmail.com
savassenel@yahoo.com

MSN, SKYPE, GOOGLE VEYA YAHOO MESSENGERLA ONLINE-SESLİ İNGİLİZCE DERSLERİ

2008-02-15T05:57:00.000-08:00

BAZI İŞVERENLER BİRAZ ABARTMIYORLAR MI? (31)

2008-02-06T05:30:00.000-08:00

Türkiye’de gittikçe büyüyen nüfus ve artan iş gücü, bazı işverenleri bir yanılgıya itiyor. Dışarıda bekleyen bir sürü işsiz kişinin olması, onları düşük ücretle eleman çalışma konusunda daha da cesaretlendiriyor. Mantık şu: “Dışarda bir sürü işsiz veya işini değiştirmek isteyen kişi var. Öyleyse, bu rekabet ortamında, çalıştırdığım elemanlara fazla para vermeye gerek yok. Biraz da sindirme politikası uygularsak, bu iş tamam.”

Bu anlayış tarzının sahibine ihanet ettiği iki nokta var. “Nasılsa yerine koyacak adam çok” düşüncesiyle insanları “yıpratmak”, aslında kendini, kişileri ve kurumu yıpratmaktır. Dışarda ne kadar çok işsiz olursa-olsun, yapılan herhangi bir iş, asgarî bir özeni, dikkati ve kaliteyi gerektirmektedir. Çünkü kurum çalışanlarına makineler, projeler veya canlar emanet edilmektedir. İstihdam edilmediklerinin, aslında “kullanıldıklarının” farkında olan ve sürekli olarak aşırı bir geçim sıkıntısı çeken bu kişiler, acaba ne kadar verimli çalışabiliyorlar?

İşsizlik gerçeğini koz olarak kullanmanın işverene indirdiği ikinci darbe de şudur: Dışarıdaki işsiz insanların kaç tanesi sizin istediğiniz nitelikleri taşımaktadır? Yetişmiş elemanı işten çıkarıp, yerine bir başkasını bulmak o denli kolay mıdır? Bir dersanede müdürlük yapan bir arkadaşım şunları söylemişti: “Hocam telefona bakacak bir elemana ihtiyacımız var ve gazeteye ilan verdik. Bir kaç gün içinde, bu pozisyon için neredeyse 100 kişi başvurdu. Ama gelgelelim, başvuran bu kişilerin içinde telefonda konuşmayı bırakın, karşılıklı konuşmayı hakkıyla becerebilen kişi sayısı 5’i geçmiyor.”
Yüksek maaşın her şeyin çözümü olmadığının farkında olabilecek bir yaştayım. Ama haddinden fazla düşük maaşın taşıdığı “seni kullanıyoruz” şeklindeki mesajın bir insandaki meydana getirdiği kırgınlığı da gözlemleyebiliyorum.

Tekrar etmek gerekirse, iyi maaş da her şeyi açıklamaz. Esas olan insana ve emeğe saygıdır. Bir keresinde haftada bir gün gittiğim bir şirkette, şirketin satış müdürüyle bitişik masalarda oturuyorduk. Servis elemanından çay rica ettik. Satış müdürünün çayı cam bardakta servis edilmişti ve bana gelen çaysa plastik bardaktaydı. Elemana: “Bu nedir?” diye sordum. Cevabı komik ötesiydi: “Abi bulaşık çıkmasın, başka işlere bakayım diye böyle yaptım” dedi. Ben de: “Peki yan masaya gelen çay neden cam bardakta” dedim. “O, satış müdürü” dedi. Bu sefer onun diliyle konuştum: “Bak güzel insan, bu yaptığın bir kere adab-ı muaşerete aykırıdır. Bir mecliste herkese cam bardakta çay gelir. Meclistekilerin birisi küçük bir çocuksa ve yavrucağın bardağı kırıp, kendisini yaralama tehlikesi varsa, bu istisnadır. Ama burada çocuk yok. Elbette o müdürdür ve ona karşı saygılı davranmalısın. Ama ben de bu şirketin sahibiyle, onun tercümanı sıfatıyla dünyayı dolaşıyorum. Çin’in yaban ellerinde, evvel Allah, onun canı bana, benim canım ona emanet. Şimdi bir fincan çay kap-gel” dedim. Sevimli ve iyi niyetli birisi olan o kişinin, benim bulunduğum pozisyonun ağırlığının farkında olmayışı aslında şirket politikasından gelen bir eksiklikti.

İşverenler, elemanlarını elbette “evlatlık” almıyorlar ve çalışanlarının bütün ihtiyaçlarına cevap vermek zorunda da değiller. Ama her mesleğin gerektirdiği ve insanlık onuruna yakışan bir ücreti vardır. Pahalı cihazları veya büyük ciroları emanet ettiğiniz kişilere, dışarıda çok işsiz olduğu gerçeğine sığınarak komik maaşlar vermek ve Anadolu tabiriyle "başa kakmak", “sadece kendini kandırmaktır” diye düşünüyorum.

Kurum sahiplerinin ne gibi zorluklara katlandıklarını biliyorum. Modern dünyada dürüst bir şekilde iş kurmanın ve samimî davranmanın getirdiği bir çok dezavantaj var. Ben de iş dünyasındayım ve bütün bunları görebiliyorum. Fakat biraz palazlandıktan sonra “havaya girip” gerekli yatırımları yapmayı ihmal eden, kurumsallaşma ve satışta zaaf gösteren ve sonuşta aşikâr bir şekilde para kaybeden bir çok şirket var. Ne yazık ki bu şirketler zararlarını, çalışanların emeğinden kısarak karşılamaya ve bu şekilde hayatta kalmaya çalışmaktadırlar.

Ne paranın, ne de servetin düşmanı değilim. Gıpta ederim belki, ama kıskanmam. Her şeyin bir bedeli var. Ailelerinin ve çalıştırdıkları kişilerin haklı beklentilerine cevaplar vererek yükselmiş insanlara, evler de, arabalar da, servet de yakışır. Allah onlara daha çok versin.

Ama bir eleman şirketin pazar pastasındaki payını artırıyorsa, getirdiği bu payın hepsini değil, ama birkaç dilimini de ona vermek gerekmez mi? Bir yere misafirliğe giderken, pasta veya tatlı aldıysanız, ev sahibi ne kadar hazırlık yapmış olsa da, ikram tabağına sizin getirdiğinizden de birkaç dilim koyduğunun farkına varmışsınızdır. Misafirliğe gelirken aldığınız pastanın çeşidini, aslında biraz da sizin beğeniniz ve damak tadınız belirler. Bir keresinde misafirliğe giderken pasta almıştım. Çok hoşuma giden bir görüntüsü vardı ve tahminen çok da lezzetliydi. Misafirliğimizi hoş bir şekilde yaşarken, ikram sırası geldi. Gözlerim gelen tabakta benim aldım pastadan da birkaç dilim aramıştı. Tabak çok güzel şeylerle dolu olsa da, benim aldığım pastadan bir dilimcik bile yoktu! Yaşadığım hayal kırıklığı çocukça olmasına rağmen, bir o kadar da doğaldı.

Demem şu ki, yanlış yerlerden kısmakla zengin olunmaz; zengin olunsa da mutlu olunmaz! Getirdiğimiz pastanın hepsini değil, sadece birkaç dilimini istiyoruz.

Çok şey mi istiyoruz?
-----------
www.savassenel.com
---------
Konuyla İlgili ve diğer yazılar ve öneriler: Açılmasını istediğiniz satırı tıklayınız:
Pozitif Hareket Etmek
Kısa Yoldan Daha Kısası Yoktur
Usta Çırağına Umutla Bakmıyorsa, Ne gelir Elden?
Savulun, sivil Grişimciler Geliyorlar!
”İnsan Kahrı” Çekmeden Lider Olunur mu?
-----------
Konuyla ilgili film-kitap önerileri yapmak-almak ve yorumlarınız için:
MSN: savassenel@hotmail.com
savassenel@yahoo.com

İNSANLAR, SIKLIKLA, OLUMSUZ BEKLENTİLERİNİ YİNE KENDİLERİ GERÇEKLEŞTİRYORLAR: GARİP, AMA GERÇEK (30)

2008-02-05T15:40:00.000-08:00

“Hayatı Iskalama Lüksün Yok!”

adlı kitabımda yer almaktadır.

Kitabın yayınevinin sitesinde yer aldığı sayfaya ulaşmak için tıklayınız:

www.nedenkitap.com

Saygılar

Savaş ŞENEL

MADEM Kİ ZEKÎ BİR İNSANIM, O HÂLDE KİTAP OKUMAMA GEREK YOK! (MU?) (29)

2008-01-30T15:22:00.000-08:00

Bir eğitimci, yazar ve iletişimci olarak, son zamanlarda dikkatimi çeken şeylerden birisi, zekî insanların kitap okumalarına gerek olmadığı şeklindeki düşünce tarzıdır. Bu düşünce tarzına göre zekî kişilerin, kitaplar aracılığıyla, daha doğrusu başkalarının deneyimlerinden gelen bilgilere ve sonrasındaki vukufiyete ihtiyaçları yoktur. Çünkü zeki insanlar, herşeyi kendi başlarına düşünüp-bulabilirler.

Gelelim benim düşünceme: Bir konuda bilgiye ihtiyaç duymadan, ortaya yeni şeyler koyabilen kişiler elbette var. Ama onlara da “zeki” değil “dahî” denir ki, onlar ayrı bir konudur ve onlar bile bilgiden bütün bütün bağımsız hareket edemezler. Ben bu yazımda daha çok, zekâyla bilgi ve dolayısıyla okumak arasındaki ilişkiyi ele alacağım.

Zekâ sahibi olmakla, bilgiye ve hele görgüye ihtiyaç kalmıyorsa, şu soruma cevap rica ediyorum: 199,37 IQ puanıyla dünyanın en zeki insanı olarak tanınan ve Rusya’da yaşayan Prof. Dr. Naida Camukova (üstte) neden her gün bir kitap okumayı hedeflediğini söylüyor?

Bu bayanın her gün bir kitap okumayı hedeflemiş olmasını şöyle açıklıyorum: Zekâ, renkler gibi “arizî” bir şeydir. Yani renkler tek başlarına var olamazlar, başka bir cismin ve bir ortamın içinde var olurlar. Bir rengi gördüğünüzde, o havada asılı bir durumda değildir, bir cismin üzerindedir. Gök kuşağının renkleri bile havada aslı değildirler. Kendilerini su damlacıklarının üzerinde gösterirler.

Bir insanın da zekî olduğunu, aldığı bilgileri en iyi şekilde değerlendirmesinden anlarız. Zekî bir insan, başka bir kişinin çok bilgiyle yapamadığını, daha az bilgiyle gerçekleştirebilir. Ama onun da inşa için yapı taşlarına, yani bilgiye mutlak anlamda ihtiyacı vardır. Renkler kendilerini cisimler üzerinde, zekâ da kendisini bilginin işlenmesinde gösterir.

Ayrıca insan, her şeyi kendisi deneyimleyemez. Bir şeyi öğrenmek için, mutlaka bizzat yaşamayı beklerseniz, çok zaman harcamanız, bir sürü madî-manevî zarara girmeniz gerekebilir. Hem de geç kalmış olma tehlikesiyle karşılaşabilirsiniz. Sözgelimi sigaranın kötü bir şey olduğunu deneyimlemek için, yıllarca bizzat sigara içip akciğer kanseri olmamıza gerek yoktur. Bunu başkalarının hayatlarından görüp-öğrenebilirsiniz.

Yok eğer kitap okumanın gereksizliğini, “bilgiye karşı değilim, ama illâ kitap okumam gerektiğini düşünmüyorum, çünkü başka bilgi kaynakları da var” şeklinde açıklıyorsanız, o zaman kitap dışındaki diğer kaynakları ele almak gerekir.

Medya araçları bilinçle seçilirse, elbette birer bilgi kaynağı olabilirler. Ne aradığınızı biliyorsanız, her araç ve her mesaj işinize yarayabilir. Özellikle sesli kaynakları dinlemenin veya sözel anlamda bilge kişilerden yararlanmanın yararını inkâr edemem. Sesli kitaplar, seminerler, vaazlar veya diğer sesli araçların dikkatle seçildikleri zaman çok yararlı olduklarını düşünüyorum. Fakat okumanın yeri her zaman başkadır ve diğer araçları kullanan kişiler zaten kitap okumaya da sıcak bakarlar. Okuyamıyorlarsa, bundan mahcubiyet duyarlar. Ayrıca bir araç olarak kitaba odaklanmak daha kolaydır. Aynı derecede odaklı kalabilmek, özellikle internette çok zordur.

Bir yandan da kitap okumanın tek sebebi bilgi edinmek değildir. Kitap okumak çok güzel bir dinlenme ve eğlenme yoludur da.

Türkiye’de önemli sayıda insan, kitaplar okumadıkları gibi, diğer kaynaklardan da ciddî olarak beslenmemektedirler. Çünkü hayatı kendileri yorumlamak veya başkalarının etkisinde kalmamak istiyorlar. Halbuki, tabiatta boşluğa yer yoktur. Bilinçli olarak beslenmiyorsanız, bilinçsiz olarak televizyon, internet vs gibi araçlardan beslenirsiniz. Bu bilinçsiz beslenmeyse, bilgi getirir, ama vukufiyet, yani uzmanlık getirmez. Oysa ihtiyacımız olan daha çok vukufiyet, yani bir konuda uzman olmaktır.

Ben okumayı bu kadar sevdiğime göre, pek zekî bir insan sayılmam! Ama bu sorun değil, çünkü ben kuru zekânın peşinde değilim. Zekâ da, para gibidir. Bunları kullanmayı bilmiyorsanız, ne toplam kaliteye ne de kişisel tatmine hizmet etmezler.

Çok zeki sayılmasam da, kitap okuyup ve sesli yayınlar dinleyip, insanlığın birikiminden yararlanmakla, azcık olan zekâmı basirete ve akla dönüştürüyorum!

Ne mutlu bana!
-----------
www.savassenel.com
----------
Konuyla İlgili diğer yazılar, öneriler: Görmek istediğiniz linkin adını tıklayınız:
Prof. Dr. Naida Camukova Hakkında
”Bir çok Kitap Okudum da, Hayatım değişti!
Hayatı Sadece Yaşayarak Yorumlamak Mümkün mü?
Okumuyorum, o Hâlde...
Kitaplardan Neler Bekliyoruz?
-----------
Konuyla ilgili film-kitap önerileri yapmak-almak ve yorumlarınız için:
MSN: savassenel@hotmail.com
savassenel@yahoo.com

SEMİNERLERDEN NELER BEKLENMELİDİR? (28)

2007-02-19T07:53:00.000-08:00

Bol bol seminer dinleyen ve aynı zamanda seminer veren birisi olarak bu konudaki düşüncelerimi sizlerle paylaşmak istiyorum.

Bir seminere gitmeden önce, seminerin içeriğini okuyun. Seminercinin size vaat etmediği bir şeyi bekleyip hayal kırıklığına uğramayın. Hazırlıksız gittiğiniz bir seminerden aslında yararlı bir şeyler alabilecekken, yanlış beklentileriniz yüzünden, boş dönebilirsiniz.

Hiç bir seminerde, hiç bir konuyla ilgili bir sihirli çözüm yoktur. Bir semineri “sihirli bir değnek arayışıyla” dinliyorsanız, bu beklentinin boşa olduğunu söylemeliyim. Ancak önemli bir noktada takılmışsınızdır ve bir çözüm arıyorsunuzdur. Bu ruh hâli içinde, kafanızdaki kilidi açan bir çözüme ulaşabilirsiniz. Fakat bu durum, daha çok hareket hâlinde ve bildiklerini hayata dökerken, doğal olarak bazı sorunlarla karşılaşan kişiler için geçerlidir.

Seminerlerde yeni şeylerden çok yararlı tekrarlar veya aynı konuya farklı bakış açıları bulabilirsiniz. Tek bir seminer dinleyerek çok iyi bir iletişimci, çok iyi bir satıcı olamaz veya bir alanda birden bire becerikli birisi olup çıkamazsınız.

Seminerler de anlatılan şeyler, genellikle temellerle ilgili ilkelerdir. Sözgelimi iletişim konusunda gelişmek için bazı temel konuları uygulamıyorsanız, bir sonraki seminerde yeni bir şey duymazsınız. Fakat bazı bilgileri tekrar tekrar duymak ve harekete geçmek arzusuyla seminerlere gidebilirsiniz ve bu oldukça mantıklıdır. Çünkü genellikle bazı şeyleri uygulamaya koymadan önce, onları çok duymamız gerekir.

Gününüzü programlamıyor, her gün kendi alanınızda kitaplar okumuyor veya eleştirileri göze alıp ilgi duyduğunuz alanda harekete geçmiyorsanız, seminerciler veya konuşmacılar size yardımcı olamazlar. Harekete hazırsanız, çok sıradan konuşmalar bile size ilham verebilir.

Seminerlere giderken, “bakalım konuşmacı bizi etkileyecek mi?” düşüncesiyle değil, “mutlaka bir şeyler öğreneceğim” kararıyla gidin. Eleştirmen gibi değil, alıcı bir zihinle dinleyin. Semineri veren kişi, size yine sizin izin verdiğiniz ölçüde yardımcı olabilir. Bir kere oraya gitmeye ve seminerciyi dinlemeye karar verdiniz ve zamanınızı harcıyorsunuz. Bu süreçten kârlı çıkmalısınız.

Semineri dinlerken ben “ben bunları biliyor muyum?” sorusunu değil “bu anlatılanları doğru buluyor muyum? Doğru buluyorsam uyguluyor muyum?” sorusunu sorun.

Seminer dinlediğiniz konudaki hayalleriniz ve hedefleriniz net değilse seminerciler size yardımcı olamazlar. Sözgelimi, hayatınızda konuyla ilgili hiçbir net hayal veya net hedef yoksa, ama büyük bir iletişimci olmak istediğinizi söylüyorsanız, hiçbir bilgi işinize yaramaz. Çünkü beyninizin ve kalbiniz “neden, büyük bir iletişimci olmak istiyorsun?”sorusuna net bir cevap alamadıkları için size yardımcı olamazlar.

Yukarda verdiğim ilkelerin, dinlediğiniz seminerlerden daha çok yararlanmanız konusunda yardımcı olacaklarına inanıyorum.
-----------
www.savassenel.com
-----------
Konuyla ilgili film-kitap önerileri yapmak-almak ve yorumlarınız için:
savassenel@yahoo.com

UCUZCULUK ÇÖZÜM MÜDÜR? (27)

2007-01-02T08:53:00.000-08:00

Bugün en aslında önceden beri içinde olduğum ama kendi rolümü yeni yeni farkına vardığım bir konuda, tüketim konusunda yazmak istiyorum.

Ben reel mağazalardan da, internetten de alışveriş yapan birisiyim. Fakat satın aldığım şeylerin genel olarak belli bir kalitesi olduğunu söyleyebilirim. Elbette aynı kaliteyi ve aynı satış sonrası hizmetlerle sunan iki seçeneğim varsa elbette bu hizmeti veya ürünü bana daha makul bir fiyatla sunan şirketi veya dükkânı tercih ederim. Fakat genel olarak ucuz ürünler veya hizmetlerden kaçınırım. Neden?

1. Ucuz ürünlere az yatırım yapılmaktadır. Meselâ AR-GE çalışmalarına fazla para harcanmaz ve genellikle bu ürünlerin yapımlarında kullanılan ham maddeler veya kullanılan işlemler dizisi sağlıklı olmaz. Bunun etkilerini daha sonra yaşarsınız.

2. Ucuz ürünlerin iade tatmin garantileri yoktur. Yani beğenmediğiniz veya size uymadıklarını anladığınızda geri veremezsiniz, eviniz veya iş yeriniz çöplüğe döner.

3. Ucuz ürünlerde istikrar yoktur. Bir sonraki partide aynı kalite olmayabilir. İstikrarlı kalite, ucuz ürünlerin özelliği değildir. Dolayısıyla bu ürün veya hizmetleri sevdiklerinize gönül rahatlığıyla tavsiye edemezsiniz.

4. Ucuz ürünler sonucu sağlıksız yollardan yakalarlar. Sözgelimi çamaşırları bembeyaz yapan bir deterjan aslında kimyasal anlamda sizi ve çevreyi zehirliyor veya alerji yapıyor olabilir.

5. Ucuz ürünler yasalardaki boşlukları kullanırlar. Ucuz üretim yapan şirketler, kullandıkları bazı maddelerin zararlı olduklarını kendi AR-GE departmanlarında anlasalar da ilgili yasalarda boşluklar varsa, üretime devam ederler. Çünkü proaktif olmak-devletten-yasalarda önce tedbir almak ekstra masraftır.

6. Ucuz ürün kullanmak insanı rahatsız eder. Ucuz bir sandalye rahatsızdır, ucuz bir diş macunu diş etlerini kanatır veya diş fırçalama isteğini kamçılamaz. Ucuz ürünler ve hizmetler genellikle insan doğasına veya fiziğine uygun değildir. Çünkü bu konuda araştırmalar yapmak fazladan masraf ve maliyet artışı demektir.

7. Ucuz ürünlerin sadık müşterileri olmaz. Başka bir deyişle ucuz hizmet veya ürünlerin tüketicisi sadık kalmaz her zaman daha ucuzunu arar. Çünkü tek ölçütleri budur.

Ucuz fiyatla makul fiyatı karıştırmamak gerekir. Makul fiyatı aramak herkesin hakkıdır. Almak istediğiniz bir ürün veya hizmetin gerçek maliyetini ve makul fiyatını araştırın eğer bulduğunuz maliyet ve fiyattan daha düşük bir ürün veya hizmet görürseniz, bu mutlaka kalitesiz olduğu anlamına gelmese bile ona kuşkuyla bakın derim.
-----------
Konuyla ilgili kitap önerim: Üretken Tüketici/ Sistem Yayınları
http://dukkan.dharma.com.tr/V1/Pg/BookDetail/Number/3871
----------

www.savassenel.blogspot.com

-----------
Konuyla ilgili film-kitap önerileri yapmak-almak ve yorumlarınız için:
savassenel@yahoo.com
MSN: savassenel@hotmail.com

BİZE PANİK YAPMAK MI ÖĞRETİLİYOR? (26)

2006-12-08T12:02:00.000-08:00

İnsanların sıkıntılı anlarda çok farklı tepkiler verdiğini görüyorum. Sözgelimi çocukları hafif bir kaza geçirdiğinde annelerin gereğinden fazla telaşlandıklarını farkına varıyorum. O anda sorunu çözmeye yönelik bir tavır takınmak yerine acı feryatlar atılıyor, bir telaş bir gürültü… Bunun sebebini veya problemin çözümüne ne kadar yardımcı olacağı konusunda düşünmekten kendi alamıyorum.

Son zamanlarda bu konuda farklı düşünmeye başladım: İnsanlara özellikle kadınlara, telaşlanmanın bir sevgi dili olduğu inancının verildiğini düşünüyorum. Çocuğu kaza geçiren veya başka türlü bir sorunda bazı kadınların ve bazı erkeklerin telaşlanmalarının, feryat etmelerinin ortaya konması gereken tepki olmadığını bunun öğretilmiş-edinilmiş bir tavır olduğunu düşünmeye başladım.

Bir insanın sevdikleri için üzülmesi başka şeydir, sorunu veya belayı atlatmak adına bir şeyler yapmadan sadece ağlayıp-feryat etmesi başka şeydir diye düşünüyorum.

Bu insanlar telaş yaparak ne kadar duyarlı oldukların veya sorun yaşayan insanları ne kadar sevdiklerini kanıtlıyorlar veya kanıtladıklarını sanıyorlar. Soğukkanlı olup problemin çözümüne odaklanmak değil de ağlamak feryat etmek onlara doğal geliyor.

Akrabam olan bir çift arabayla seyahat ederken bayan akrabam arabanın sağa sola yalpaladığını farkına varıyor. Eşinin direksiyon hâkimiyetini kaybettiğini çünkü felç geçirdiğini anlıyor. (Bu konu hakkında sanırım daha önce doktordan uyarı almıştı) Bayan durumu kocasına belli etmiyor. Hemen elindeki suyu eşinin kafasına boca ediyor. Çünkü soğuk bir şokun felcin çok ciddî derecelerde olmasını önlediğini duymuştur. Bunu yaparken de “rahatlarsın canım” gibi bir cümle kullanıyor. Çünkü direksiyonda olan birine felç geçirmek üzere olduğunu söylemek hiç de yerinde bir davranış olmayacaktır.

Sonra bayan akrabam eşini arabayı durdurması konusunda ikna ediyor. Araba durduktan sonra akrabamız hemen hastaneye kaldırılıyor.

O bayanın eşini çok sevdiğini biliyorum. Fakat o anda feryat, figan etseydi hem eşinin hem de kendisinin hayatını tehlikeye atacaktı ve pek çok insanın bu hatayı yapabileceğini de biliyorum. Çocukken bir akrabam kaza geçirmişti. Durumu gören annesi bayıldı. Erkek kardeşi bağıra bağıra ağlamaya başladı. Komşular da bu feryada katıldılar. Ben hemen telefona koştum ve çocuğun babasını çağırdım. Acele gelmesini söyledim. O da geldi ve arabadan iner inmez “çocuğuma ne yaptınız?” diye bağırmaya başladı. Neyse ki akrabam hastaneye götürmeyi akıl ettiler. Şu anda bu akrabam sapasağlam yaşıyor. O gün koluna onlarca dikiş atılmıştı.

Telaşlanmak ve gereksiz tepkiler vermek sadece öğretilmiş bir rolün oynanmasıdır. Bu role kendisini kaptıran insanlar da aslında rol yaptıklarını farkında değiller. Bu çocukluklarından beri edindikleri bir tavırdır. Sorunlar ve problemler karşısında ağlamanın ve feryat etmenin ilgi ve duyarlık işareti olduğu yanılsaması içindedirler.

Elbette içtenlikle ve hüzünle ağlayan insanlar vardır. Zaten onların içtenliği belli olur diye düşünüyorum.

Hangisini tercih ederdiniz? Allah korusun bir kaza geçirseniz başınızda oturup ağlayan birini mi yoksa size ilk yardım yapan ve hemen ambulans çağıran birini mi? O anda ihtiyaç duyduğunuz şey sizin için feryat eden biri mi olurdu yoksa size doktor çağıran biri mi?
-----------
www.savassenel.com
----------

Bu konuda kitap önerim: Ah Bir kendimi Anlayabilsem:
http://www.sistem.com.tr/disp.php?kod=42748

Bu konuda film önerim: Tuzak (The Edge)
http://www.imdb.com/title/tt0119051/

----------
Konuyla ilgili film-kitap önerileri yapmak-almak ve yorumlarınız için:
MSN: savassenel@hotmail.com

BAZI HEDEFLERE ULAŞMA ARZUMUZ SADECE KİŞİSEL SEBEPLERE Mİ DAYANIR? (25)

2006-10-26T11:40:00.000-07:00

“Hayatı Iskalama Lüksün Yok!”

adlı kitabımda yer almaktadır.

Kitabın yayınevinin sitesinde yer aldığı sayfaya ulaşmak için tıklayınız:

www.nedenkitap.com

Saygılar

Savaş ŞENEL

DALGINLIK ASLINDA BİR ODAKLANMA HÂLİDİR (24)

2006-10-12T12:50:00.000-07:00

“Hayatı Iskalama Lüksün Yok!”

adlı kitabımda yer almaktadır.

Kitabın yayınevinin sitesinde yer aldığı sayfaya ulaşmak için tıklayınız:

www.nedenkitap.com

Saygılar

Savaş ŞENEL

“BUNU SİZDEN BAŞKA SÖYLEYEN OLMADI” (24)

2006-10-12T12:38:00.000-07:00

“Bunu ilk defa sizden duyuyoruz” cümlesini sık sık işittiğimi söyleyebilirim. Sadece ülkemde değil yurt dışında da bana bunu söylediler. Benim her şeye karışan, her yerde ileri-geri konuşan biri olduğumu düşünmeyin. Kesinlikle öyle değil. Daha önceki yazılarımda da konuşmaktan çok dinlemeyi ve yazmayı tercih ettiğimi belirtmiştim. Öğretmenlikten gelen bir alışkanlıktır. Yaptığım uyarılar her zaman gördüğüm hatalardan azdır. Bir öğrenci kompozisyon yazıp getirdiğinde kâğıtta gördüğüm yanlışların sadece yarısını düzeltirim. Bir sınav için çok sıkı ve acil bir hazırlık gerekmiyorsa genel tavrım budur. Aksi hâlde öğrenciler umutsuzluğa düşerler. Aynı şekilde günlük hayatımda da uyarılarımı dikkatlice dile getiririm. Çünkü amacım bilgiçlik yapmak değil, bir şeylerin daha iyiye doğru değişmesine katkıda bulunabilmektir.

Bir gün bir kurumun lavabosuna gitmiştim. Kapı kollarının kapının kenarına sıfırlanmasından dolayı kapıyı çekerken parmaklarım sıkışmıştı. Görevliye durumu anlattım. “Bu şikâyet ilk defa sizden geldi” dedi. “Pekiyi gelin bakın kapı kollarına, haksız mıyım söyleyin” dediğimde görevli gelip kapı kollarını inceledi ve “haklısınız kollar kapının kenarına sıfırlanmış, insanların parmakları sıkışır” dedi. Fakat bir yıl sonra aynı yere gittiğimde hiçbir şeyin değişmediğini gördüm. Başka bir görevli vardı ve durumu ona anlattım. Ama konu başka yerlere kaydı. Kurum düşmanı olmakla itham edilmek üzereyken oradan ayrıldım.

Yine yurt dışında merkezdeki camiye gidip bir Müslüman lokantası sordum. Bana bir adres verdiler. Fakat gittiğim lokanta hiç hoş değildi. Bir yabancının oraya gönderilmesi hiç de uygun değildi. Camiye geri, döndüm ve nazikçe durumu anlattım. Adamcağız birden sinirlendi. Kartların oraya bırakıldığını ve o lokantaları tanımadığını söyledi. Ben de “ben tâ İstanbul’dan geliyorum. Misafirinizim. Bir kere bile gitmediğiniz ve yemek yemediğiniz bir lokantayı bana nasıl tavsiye ediyorsunuz?“ diye sorunca olay iyice koptu. “Senden başka bunu söyleyen olmadı” sözünü yine duydum. Oradan da kaçtım. Yoksa uluslar arası bir sorun çıkacaktı!

“Bunu ilk kez sizden duyuyoruz. Daha önce kimse söylemedi” ifadesini sadece sitem olarak duymuyorum. Bazı konularda bana danışan insanlardan da bunu duyuyorum. Bir gün radyoculuk konusunda bana danışan bir bayana “kendisine olan güveninin yüksek olduğunu, hayata karşı tavrının dikkat çekici derecede olumlu olduğunu” söylediğimde şaşırmıştı. Güzelliğinden veya buna benzer özelliklerinden söz edildiğini ama ilk kez birisinin onun hayata karşı tavrını övdüğün söylemişti. Bir insanın güzel veya yakışıklı olduğunu farkına varmak ve dile getirmek herkes için mümkündür, ama tavrının güzelliğini farkına varmak o kadar basit olmasa gerek! Böyle düşünüp havaya girdiğimi hatırlıyorum!

Neden böyle oluyor! Çünkü insanlar düşüncelerini sıklıkla dile getirmiyorlar. Düşüncelerini dile getirenler de çok basmakalıp şeyler söylüyorlar. Veya insanlar, sözgelimi parmakları kapıya sıkıştığında bunu sadece kendi sakarlıkları sanıyorlar ve komik duruma düşmemek için bu durumu dile getirmiyorlar. Bir keresinde dolmuştaydım ve şoför alenen ters yola girdi. Kestirme bir yola ulaşıp zaman kazanmayı planlıyordu. Yolculardan biri itiraz edince şoförün cevabı “senden başka itiraz eden yok” ifadesi oldu. Bunu duyduktan sonra “koptuğumu” ve şoförle sözel olarak kapıştığımı söylememe gerek yok. Birisi gece yarısı “yangın var, eviniz yanıyor!” diye bağırsa ne diyecekti? “Senden başka bağıran yok! Yat aşağı!” mı diyecekti.

“Bunu ilk defa sizden duyurum” ifadesini sık sık işitme sebeplerimden biri de eğitimci olarak herkesin fark etmediği bazı şeyleri farkına varıp-dile getirmemdir. Bir delikanlıya “çok yakışıklısın! Allah anne-babana bağışlasın!” demek elbette güzel bir şey. Ama onun çok zarif veya kibar bir delikanlı olduğunu söylediğinizde bu daha dikkat çekici oluyor. Çünkü bunu farkına varan veya farkına varıp da söylemeye değer gören insanların sayısı çok fazla değil. Bir insanın ikram etmeyi çok sevdiğini farkına varıp-övmek veya onun çocuklara olan sevgisini farkına varıp dile getirmek de çok yaygın bir tavır değil. Bir dostumuzun şık olduğunu farkına varırız ve söyleriz ama onun çocuklarına sık sık sarılma alışkanlığını övmek aklımıza gelmez. Hâlbuki bunlar da önemlidir. Ben böyle şeyleri bulup-söylemeye çalışırım.

Beni yalnız bırakmayın. Gördüğünüz yanlışları kimseleri suçlamadan, nezaketle dile getirin. Benim gibi insanlar yalnız kalmasınlar. Güzel övgüler bulup dile getirme bahsinde yalnız kalmak çok yıpratıcı değil! Düşünün yani: İnsanlarda herkeslerin göremediği şeyleri görüp dile getiren biri olarak ün yapıyorsunuz. Ama bunun da yaygınlaşmasını isterim. Bu toplumsal bir yüceltme hareketi olsun. İnsanların gizli kalmış özelliklerini bulup övelim. Ne olur ki? Şımarırlar mı? Şımarırlarsa çekeriz kulaklarını!
-----------
www.savassenel.com
-----------
Konuyla ilgili film-kitap önerileri yapmak-almak ve yorumlarınız için:
savassenel@yahoo.com
savassenel@hotmail.com

KALİTEYİ UCUZA SUNMAK VEYA UCUZA ALMAK MÜMKÜN (MÜDÜR?) (23)

2006-10-12T12:27:00.000-07:00

Geçenlerde bir filmde ilginç bir söze rastladım. Dizi karakterlerinden biri “kaliteyi ucuza sunacağız efendim” gibi bir laf etti. Bu söz üzerine dizilerin yanıltıcılığı geldi aklıma. Aslında sinema, filmler veya diğer sanat eserleri onları yazanların gerçekliğini yansıtır. Sanat eserlerinden beklediğim kendi gerçekliğim değildir. Onlardan başka beklentilerim var ve ona göre davranırım. Bir sinema filmi seyrederken belgesel seyrediyor gibi davranamazsınız, çünkü film o belgesel değildir. Kaldı ki yanıltıcı olma veya yapımcının gerçekliğini yansıtma ihtimali belgeseller için de geçerlidir.

Fakat dizilerin bu denli yanıltıcı olmaları da affedilir değil. Sundukları ve insanları yanıltan aşk tanımları veya kalitenin ucuza alınabileceği ve bunlara benzer safça şeyler, insanları bir rüyaya doğru sürüklüyor. Kalitenin hesaplı ve mantıklı bir bedelle verilebileceğine inanırım. Fakat kaliteli şeyler ucuza alınmaz. Bunu artık anlamanın zamanı geldi.

Sözgelimi kaliteli bir ilişki için belki para saçmanız gerekmiyor, ama bedel ödemeniz gerekiyor. Kaliteli bir ilişki zaman, emek ve fedakârlık ister ucuza olmaz. Belki taraflardan sadece birisi gereken bedeli öder ama bu bedel asla düşük değildir. Bana kaliteli bir şeyi ucuza veren birisi hakkında şunları düşünürüm: Bu kişi beni seviyor olabilir ve bana iyilik yapmak istiyordur. Veya sahip olduğu şeyin kıymetini bilmiyordur veya zor durumdadır ya da benden ilerde isteyebileceği şeyler için jest yapıyordur. Kaliteli bir şeyi maliyetine de alsanız hâlâ ucuz değildir. Hesaplı-makul bir bedel istendiği söylenebilir. Ama ona ucuz denmez. Çok kaliteli ve eşsiz bir elması maliyetine satın alabilecek kişi sayısı kaçtır?

Bir gün bir tanıdığım çok ucuz olduğu için Romen pazarından diş macunu aldığını söyledi. Dostum hatırı sayılır kurumlardan birinde çalışıyordu ve geliri de fena sayılmazdı. Bu diş macunu denen şeyin nerden geldiği, hangi malzemelerden yapıldığı belli değildi. Hatta ambalajın üzerinde yazan ifadeler bile yabancıydı. Satan kişi de güvenilir değildi. Bir sorun çıktığında şikâyet edecek bir merci yoktu. Ben bunu duyunca çok şaşırmıştım. Ağız ve diş temizliği yaptığınız bir şeyin nerden geldiği belli değil, düşünsenize!

Bu “ucuzcu” ve “indirimci” mantığı beni rahatsız ediyor. Bu mantık ticaretten duygusal hayata doğru kayıyor. Elbette bir şeye gereğinden fazla zaman, para veya emek harcamayı kimse istemez. Bir şeye gereğinden fazla bir bedel ödeyerek kaliteyi satın aldığımı veya kaliteyi edindiğimi düşünmem. Bu saflık olur derim. Ama en makul fiyatı da verseniz kaliteyi ucuza alamazsınız.

Bendenizin hayatı da kalite dolup taşmıyor. Ama kaliteli şeyleri ucuza edinebileceğimi düşünmedim. Ucuz şey kaliteli olamaz. Su gibi, hava gibi Tanrı ihsanı olan, insana bedava lütfedilen şeyler veya hayatımızın bir yerinde bize lütfedilen değerler elbette konu harici. (Onların sürekli gelmesi de Tanrıya yeterince şükretmenizi gerektiriyor) Ama kalite ucuz değildir.

Bilinçli bir tüketici olarak makul fiyatları aramalı ve hiçbir şeye gereğinden fazla ödememeli derim. Fakat fiyatı düşük şeylerin maliyetlerinin yüksek olabileceğini unutmamalı. Bir mağaza bana yaptığı indirimlerle beni uyuşturuyor ve hayatım için kaynak araştırma çabamı örseliyorsa, bu çok büyük bir maliyet demektir. Hayatım boyunca indirim peşinde koşup, akşamları kendimi geliştirmeyi ve daha kaliteli biri olmayı geciktiriyorsam bu tavrın bana getireceği maliyet çok yüksek olacaktır.

Bu ucuzculuk ilişkilere de yansıyor. Ucuz ilişkiler arıyor bazı insanlar. Tarafların emek sarf etmediği, sorumluluk almadığı dostluklar. Sözde arkadaşlıklar, sözde İlişkiler… Maliyeti düşük, insanı televizyon karşısındaki buluşturan, ortak bir sancısı olmayan birliktelikler…

Elbette bir şeye bedelinden fazla ödemek beni rahatsız eder. Ama kaliteli şeylerin, kaliteli ilişkilerin, kaliteli bir dünyanın ucuza alınabileceğine hiç inanmadım. Gereksiz indirimlerle bana gelen şeylerin bedelini fazlasıyla ödeyeceğimi farkındayım.

İndirimci değilim. Bazen kaliteli bir şeyin bedelini ödeyip almam da mümkün olmayabiliyor. Ama onun bana ucuz bir fiyata verilmesini de talep etmem. Ona sadece sahip olabilecek seviye için değil, onu elimde tutabilecek seviyeye gelmek için de çabalarım. Yoksa bana da ucuzcu derler.
------------

www.suskunadam.blogspot.com

-----------
Konuyla ilgili film-kitap önerileri yapmak-almak ve yorumlarınız için:
savassenel@yahoo.com
MSN: savassenel@hotmail.com

MEĞER KİTAP YAZMAK NE KADAR KOLAYMIŞ! (22)

2006-09-19T03:12:00.000-07:00

Bu sabah yürüyüşe çıktım. Düzene oturtmak istediğim şeylerden biri de bu. Eskiden işleri bahane ederdim. Baktım şimdi programımı ben yapıyorum, bahane kalmamış. Oturduğum semt, sabah yürüyüşleri için uygun bir yer. Verdim kendimi sabahın serinliğine.

Dönüşte kitapçılara uğradım. Bir kitap dikkatimi çekti, biraz karıştırdım. Bir de ne göreyim! Sayın yazar, yabancı bir yazarın kitabını almış okumuş ve özetini çıkarmış. Sonra da yeni bir kitap gibi piyasaya sürmüş. Sayın Yazar (!)özetini yaptığı kitabın adını kaynak olarak vermiş. ama kitabın kapağına da adını aslanlar gibi yazmış. Meğer kitap yazmak ne kolaymış da haberimiz yokmuş!

Aynı yayınevinden başka bir kitabı da görmüştüm. İnternette dolaşan hikâyeleri toplamışlar ve bir kitap oluşmuş. Buraya kadar sorun yok. Fakat kitabın kapağında, ismin önüne derleyen ya da seçen değil de "yazar" unvanı konmuş. Yayınevini aradım, sahiplerini tanıyorum, ama dışarıda oldukları için görüşemedim.

Hikâyeleri seçmek de bir iştir. Belki binlerce hikâye okumanız ve belli bir fikre odaklanarak aralarından seçmeler yapmanız gerekir. Fakat siz hâlâ derleyen kişisinizdir yazar değilsinizdir. Shakespeare gibi önceden var olan konuları ele alıp, yeniden yorumlarsanız o zaman da size yazar derler. Ama aynen alıp-derlemek, sadece derlemektir, yazmak değildir.

Ben İngilizce soru kitapları yazmıştım. Bu da 4500 soru demekti. Sadece İngilizce konusunda değil, öğrencilerin insanî birikimlerine de katkıda bulunsun amacıyla iki yıl uğraştım, binlerce sayfa dokuman okudum ya da gözden geçirdim. Kitapları sınav sistemine uygun olarak yazmakla birlikte içeriğin de besleyici olması açısından sanat, edebiyat sinema, ekonomi, şiir, sağlık vb. konuları içeren sorular yazdım. Kitapları düzelten bir tanıdığım, “Bu kitapları senin yazdığını bilmeden okusaydım, senin yazdığını anlardım” demişti.

Sinema üzerine bir kitabımı yeni tamamladım. Kitapta yer alan 20 filmin her birini ortalama olarak üç kere seyrettim. Belki de dışardan bakanlar “Ne güzel film seyrediyor, böyle yazarlığı herkes yapar” dediler. Ama bir filmi de üç, bazı filmleri beş kere seyretmek her zaman çok da eğlenceli değildi. Fakat kitap yazmanın kolayı varmış da haberimiz yokmuş. Kitaplığımda duran yüzlerce kitaptan birini al, özetini çıkar ve yayınevine ver. Gelsin paracıklar ve ün. Ama bu şekilde gönüllerini çalabildiğiniz bir okuyucu kitlesi sizi nereye götürür o başka bir konu.

Benim bloglarımdaki yazılarımda da başka kitaplardan esintiler var elbette. Ama sonunda bana ait olan bir yorum var. Bir kitabın özetini “benim kitabım” diye yayınlatmam sanırım. Başka bir kitabın özetini benim kitabım diye “yutturabildiğim” bir okuyucu kitlesiyle “işim” olmaz. Okuyucu dediğin sağlam olacak değil mi ama!

Herkesin bir kitlesi var. Beni alkışlayanları ben de alkışlayabilmeliyim, içimden gelmeli. Bu açıdan başka yerlerden para kazanıp-maddî beklenti olmadan özgürce-kendimce yazacağım. Özgürce yazmaktan kastım habire çam devirmek-başkalarını kızdırmak değil elbette. Fakat geçim derdiyle kitap özetlerini "kitabım" diye bastırmam hiç değilse!
-----------

www.suskunadam.blogspot.com

-----------
Konuyla ilgili film-kitap önerileri yapmak-almak ve yorumlarınız için:
savassenel@yahoo.com
MSN: savassenel@hotmail.com

ÖN YARGILI OLMAK KÖTÜDÜR (MÜ?) (21)

2006-09-19T02:55:00.000-07:00

“Hayatı Iskalama Lüksün Yok!”

adlı kitabımda yer almaktadır.

Kitabın yayınevinin sitesinde yer aldığı sayfaya ulaşmak için tıklayınız:

www.nedenkitap.com

Saygılar

Savaş ŞENEL

EYLEMSİZLİK, TARAFSIZ OLDUĞUNUZ ANLAMINA GELİR Mİ? (20)

2006-09-16T14:56:00.000-07:00

Isaac Asimov’un “Ben, Robot” adlı hikâyesini okudunuz mu? Okumadınızsa filmini de öneririm. Yönetmen, Alex Proyas ve filmin başrollerini Will Smith ve Brigit Moynahan paylaşıyorlar. Orada Robotların uyması gereken üç kuraldan söz edilir. Bu kurallardan biri şudur: “Bir robot, insanların ya da bir insanın zarar gördüğü bir konuda hemen müdahale edip, o insanları ya da o insanı zarar görmekten korumalıdır. Bir robot, böyle bir durumda eylemsiz-ilgisiz kalamaz”

Bu hikâyenin tasvir ettiği dünyada, robotlar insanlara hizmet için vardır. Onun zarar gördüğü yerde eylemsiz kalması, insana zarar verilmesine seyirci kalmak anlamına gelir ve bu da robotların yapılış amacına terstir. Bence robotlarla ilgili bu kural, eylemsizliğin, tarafsızlık anlamına gelmediğini vurgulayan çok güzel bir örnek.

Bu konu üzerine kafa yormamın nedeni, eylemsizliğin, tarafsızlık olduğu düşüncesinin yaygın bir yanlış halini almasıdır. İnsanlar, bir haksızlık karşısında eylemsiz kalmayı tarafsızlık sanıyorlar. Eylemsizlik, fiziksel bir hâldir. Hiçbir şey yapmazsanız eylemsiz olabilirsiniz. Fakat tarafsızlık bir soyut bir hâldir. Eylemsizken de taraf tutuyor olabilirsiniz.

Mahallenizin tarihi çeşmesi önünde çöp birikiyorsa ve siz olaya sadece seyirci kalıyorsanız, eylemsizsiniz ama tarafsız değilsiniz demektir. Böyle bir olayı ben de yaşamıştım. Dalgınlıktan mı, ilgisizlikten mi bilemiyorum, çöplerden taraf olmuştum. Sonra belediye çeşmenin önünü temizleyip-çeşmeyi gün yüzüne çıkarınca, “Neden bu konuyu daha önce belediyeye götürmedik ki?” diye hayıflanmıştım. O çeşme, yıllarca çöp yeri olmuştu. Halbuki çeşmenin üzerindeki Osmanlıca cümlelerde böyle bir yönlendirme olduğunu sanmıyorum.

Yine birçok toplumsal sorunlar karşısında eylemsiz olmayı tarafsızlıkla karıştırıyoruz. Düşünün iki kişi, bir dostunuzu tartaklıyor, siz ne polis çağırıyorsunuz ne de olaya müdahale ediyorsunuz. Sizce bu tarafsızlık mıdır? Elbette tarafsız değilsiniz. Ama dostunuzdan yana olmadığınız açık.

Evinizde çok kanallı televizyonunuz var ve çocuklarınız gelişigüzel televizyon seyrediyorlar. Kaliteli bir DVD çalar alıp-sizin seçtiğiniz filmlerin seyredilmesi yerine televizyon kanallarının seçtiği filmlerin seyredilmesi karşısında suskunsunuz. Bazı kanalların sorumsuz yayın yaptığını kabul etmek gerekirse, suskunluğunuzun, ailenizden yana bir tavır olmadığını söyleyebilirim. Akan bir ırmağı seyretmek keyifli olabilir, ama tarlanız susuzsa ya da zehirli şeylerle besleniyorsa, birşeyler yapıp akışı önceliklerinize hizmet eder şekilde kontrol etmelisiniz derim.

İnsanlar zaman zaman suskun kalmak durumundadırlar. Ben de suskun kalıyorum. “Meydan savaşını” göze alamadığım zamanlar oluyor. Vermek istediğim mesajların anlaşılmayacağını, olayın başka boyutlara taşınacağını görüyorum. Bu suskunluğumu yazılarımla ya da beni anlayacağını bildiğim insanların yanında bozuyorum. Belki de bunu bir tür telafi olara görüyorum.

Yoksa bu kadar yazı nasıl yazılabilirdi?

-----------

www.suskunadam.blogspot.com

-----------
Konuyla ilgili film-kitap önerileri yapmak-almak ve yorumlarınız için:
savassenel@yahoo.com
MSN: savassenel@hotmail.com

KİTAPLAR HEP AYNI ŞEYLERİ Mİ SÖYLER? (19)

2006-09-16T09:21:00.000-07:00

Bir öğrencim kitapların aynı şeyleri anlattığını, bu açıdan iletişimle, hedef koymakla ya da buna benzer bir konuyla ilgili kitapları okumadığını söyledi. Ona göre kitaplar aynı şeyleri söylüyordu. Ona bu konularda iyi olup olmadığını sordum. Ne yazık ki okulu bitirip- diploma almaktan başka bir hedefi yoktu. Diğer konuları okul bittikten sonra düşünecekmiş. Farkına vardığı tek şey ne kadar geç kaldığı olacaktı. Bunu ona söyledim.

Bence de kitaplar aynı şeyleri söyler. Fizik kitaplarını açtığınızda aynı ilkeler vardır. Hepsinde yer çekiminden söz edilir. Başarı, hedef koyma ve iletişim üzerine yazılan kitaplarda da aynı şeyler olabilir. Çünkü bu konuda yapılan araştırmalarda ortaya hep aynı ilkeler çıkıyor.

Kitapların aynı şeyleri yazması sıkıcı mı? Peki o zaman neden ben “Büyük Düşünmenin Büyüsü” adlı kitabı beş kere okudum ve ona tamamlamayı düşünüyorum? Ya da Stratis Mirivilis’in “Mezarda Hayat” adlı romanını neden dört kere okudum? Farklı baskılar da değildi. Ama “Büyük Düşünmenin Büyüsü” adlı kitabı her okuduğumda yeni nüshalar aldım. Çünkü dikkatimi çeken ve altını çizdiğim satırlar her seferinde artıyordu. “Mezarda Hayat” adlı romanı okurken lise öğrencisiydim ve o zamanlar satır altlarını çizme ve derkenar-kenar notu düşme alışkanlığım yoktu. O zamanlar şimdiki düşünce tarzım olsaydı, her seferinde farklı bir nüsha alır-öyle okurdum.

Elbette ikinci kez okumadığım ve okumayacağım kitaplar da var. Ama bazı kitaplar tekrar tekrar okunmaya değer. Byük düşünürlerin kitapları, edebî eserler, Rus Klasikleri ve daha birçok kitap tekrar tekrar okunabilir. Çünkü siz değişiyorsunuz, bakış açınız değişiyor. Yeni şeyleri fark ediyorsunuz. Sokak tabelasını bile her gün görüp-okuduğunuz halde bir gün sizde farklı çağrışımlar uyandırabilir. Yıllarca görüp-durduğum bazı kelimelerin bile anlamını bininci kez okuduktan sonra duyumsadığım oluyor.

Öyleyse neden insanlar, kitaplarda aynı şeyler var diye okumuyorlar? Sanırım susuz değiller, net hedefleri yok. Sözgelimi hedef koymak konusunda sorunlarınız var, önceliklerinizi bir türlü belirleyemiyorsunuz. Aynı şeyden bahseden bir sürü kitabı açlıkla okumaz mısınız? Ben okurum, okudum ve okuyorum da. Bir konuşma kasetini elli kere dinlediğimi hatırlıyorum. Sonraları bu kaseti ödünç verdiğim için tekrar dinleyemedim.

Ulaştığınız şeyler size aynı gelir. Ama ulaşma yolunda aynı lüks yoktur. Bir önceki kitapta ya da konuşmada size anlatılan şeyleri başardıysanız, anlatılanlar size belki aynı gelir. Ama hâlâ mesafe alamadığınız bir konuda “gene mi aynı şeyler” derseniz, sözleriniz dudaklarda tebessüm olur. Geçemediğiniz dersi tekrar etmekten başka çareniz var mı? Yok eğer geçemediğiniz ya da sınanmaya gerek görmediğiniz hiçbir konu yoksa o zaman hedefleriniz de yok demektir. Oturun bunu düşünün derim.

Kitaplar aynı şeyleri, farklı şekillerde anlatırlar. Ben seviyorum aynı şeyleri anlatan kitapları. Kendinizi umutsuz hissettiğiniz bir konuda aynı umut mesajlarını duymak sizi rahatlatmaz mı? Beni rahatlatıyor. Bana “sen de başarabilirsin, iyi bir insan, veli, iyi bir iletişimci ya da hepsi olabilirsin ya da başarı dediğin her neyse sen de ona ulaşabilirsin, ama bedel ödemelisin” diyen, beni silkeleyen kitapları ve insanları seviyorum. Bu tür kitapları okumak, bunları söyleyen insanları dinlemek, loto kuponlarını, at yarışı bültenlerini ya da “diploman olursa hayatın kurtulur, başka şeye gerek yok” gibi şeyleri defalarca okuyup-dinlemekten daha iyi değil mi?
-----------

www.suskunadam.blogspot.com

-----------
Konuyla ilgili film-kitap önerileri yapmak-almak ve yorumlarınız için:
savassenel@yahoo.com
MSN: savassenel@hotmail.com

DİĞER İNSANLARDAN VE HAYATTAN BEKLENTİLERİ OLAN İNSANLARI SEVİYORUM (18)

2006-07-13T02:33:00.000-07:00

“Hayatı Iskalama Lüksün Yok!”

adlı kitabımda yer almaktadır.

Kitabın yayınevinin sitesinde yer aldığı sayfaya ulaşmak için tıklayınız:

www.nedenkitap.com

Saygılar

Savaş ŞENEL

BENİ YANLIŞ ANLAMAYIN AMA... (17)

2006-07-10T13:07:00.000-07:00

Bazen insanların beni yanlış anladığını fark ediyorum. Bu durum elbette başkalarının da başına geliyor. Ama benim durumum biraz farklı diyebilirim. Size anlatmaya çalışayım.

Bana zaman zaman bazı konularda düşüncelerim sorulur. Bunlar bazen sanat eserleriyle ilgili sorular olur. Bazen bir dostum heyecanla falanca şarkıcıyı nasıl bulduğumu sorar ya da bana bir “şiir” okur. Söz konusu şey bir film de olabilir. Ben de kaçamak cevaplar vermek zorunda kalırım. Çünkü o şarkıcı “berbattır” ya da “berbat” ötesidir. Şiir diye okudukları şey de bana “şiir” gibi gelmez. Bu durumda karşımdaki insanı kırmamak için o çalışma hakkında olumlu bir şeyler bulmaya çalışırım. Bu da bir tür duraksama hali getirir. Aslında olumsuz düşündüğüm ortaya çıkar. Bu halim de bir tür “snob”, “kendini beğenmiş” izlenimi verir. Halbuki sorun bu değildir. Sorun, zamanında kaliteli şeyler dinlemeye ve okumaya alışmış olmamdır.

Bendeniz, piyano olan bir evde ya da resim sergilerine, operaya ya da tiyatroya giden bir ailede büyümedim. Fakat evimizde bol bol kitap bulunuyordu ve aile bireylerinde okuma alışkanlığı vardı. Dolayısıyla çizgi romanlardan, Kemalettin Tuğcu’ya ve zaman içinde daha ağır kitaplara doğru bir yolculuk başladı. Ortaokul yıllarında çekmecemde bulduğum Nihat Sami Banarlı’ın yazdığı lise edebiyat kitabını yıllarca tekrar tekrar okudum. Bir çocuk için Ahmet Haşim’in “O Belde” adlı şiirini okumak sıradan bir olay değildi. Yine o yıllarda müzik dinlemeye ve sinemaya gitmeye başladım. Söz gelimi, lise yıllarımda Stratis Mirivilis’in “Mezarda Hayat” adlı kitabını dört kere okuduğumu ve Jack Nicholson’un baş rolünü oynadığı “Guguk Kuşu” adlı filmi de dört kere seyrettiğimi hatırlıyorum. Bu iki eserin de çok ciddi eserler olduğunu söylemeye bile gerek yok.

Zaman içinde evrende milyonlarca ses ve eser olduğunu farkına vardım. Bu kısa ömür içinde önceliklerim olduğunu fark ettim. Radyoculuk günlerimde de, programlarımda yer vermek için farklı ve keşfedilmemiş müzik çalışmaları bulmak için çok albüm topladım. Neşet Ertaş’ı, Brucu Springsteen’i, Minur Nurettin Selçuk’u, Nusret Fatih Ali Han’ı yeniden keşfettim. Şiirlerle de temasım hep sürdü. Attila İlhan, Sezai Karakoç, Pablo Neruda gibi şairler geceler boyu arkadaşım oldu. Mustafa Kutlu’nun hikayelerini okudum. Sonra ne oldu?

Artık her şeyi dinleyemez, her şeyi okuyamaz ve her şeyi seyredemez oldum. Daha kötüsü kolay beğenemez oldum. Şimdi “saçma sapan” şarkılarla neşelenemiyor, “şiir” olduğu söylenen “durum/ hava raporlarıyla” hislenemiyorum. Bunu yapmak istesem de olmuyor. Şiirlerde hep Attila İlhan’ın, Sezai Karakoç’un derinliğini, o kadar olmasa da şairin kendine has derinliğini duymak ister, şarkılarda da, başarılı düzenlemeler, derin anlamlı sözler ya da müzikal zenginlik arar oldum. Sıradan bir insan olarak, çarenin sıra dışı şeylerle meşgul bulunmak olduğunu farkına vardım.

Kolay beğenemeyişimin bazen çevreye rahatsızlık verdiğini biliyorum. Ama ne yapayım, elden ne gelir? İnsan bir kere iyilerle büyüyünce benim durumuma düşüyor.

Ben bu duruma düştüm, ama ne üzgün ne de pişmanınm.
-----------

www.suskunadam.blogspot.com

-----------
Konuyla İlgili film-kitap önerisi yapmak-almak ya da yorumlarınız için:
savassenel@yahoo.com
MSN: savassenel@hotmail.com

DOSTLUKLAR RUTİNE, RUTİNLER DOSTLUĞA DÖNÜŞEBİLİR Mİ? (16)

2006-07-09T14:09:00.000-07:00

“Hayatı Iskalama Lüksün Yok!”

adlı kitabımda yer almaktadır.

Kitabın yayınevinin sitesinde yer aldığı sayfaya ulaşmak için tıklayınız:

www.nedenkitap.com

Saygılar

Savaş ŞENEL

HER ZAMAN SEÇİM YAPMAK ZORUNDA DEĞİLİZ (Mİ?) (15)

2006-07-09T13:58:00.000-07:00

“Hayatı Iskalama Lüksün Yok!”

adlı kitabımda yer almaktadır.

Kitabın yayınevinin sitesinde yer aldığı sayfaya ulaşmak için tıklayınız:

www.nedenkitap.com

Saygılar

Savaş ŞENEL

BİRİNCİ OLMANIN YOLU İKİNCİ OLMAYI ÖĞRENMEKTEN GEÇER (14)

2006-07-09T13:51:00.000-07:00

“Hayatı Iskalama Lüksün Yok!”

adlı kitabımda yer almaktadır.

Kitabın yayınevinin sitesinde yer aldığı sayfaya ulaşmak için tıklayınız:

www.nedenkitap.com

Saygılar

Savaş ŞENEL

KİTAP SATIN ALMAK, ARABA SATIN ALMAKTAN DAHA ZOR (MU?) (13)

2006-07-09T13:36:00.000-07:00

Ülkemizde düzenlenen Moto GP motosiklet yarışması için İstanbul’a gelen iki motorsiklet yarışçısı, İtalyan Marco Melandri ve İspanyol Dani Pedrosa “Caddelerde araba nehirleri var, çok korktuk!” demişler.

Türkiye’de araba boldur. Bugün al, ömür boyu öde kampanyaları ve “at, avrat, silah” felsefesi sağ olsun.

Keşke bu felsefeyi “at, avrat, silah, kitap, kağıt, kalem” diye zenginleştirebilseydik. Okumanın gerekliliğinden söz edilen her ortamda “Vatandaş aç! Nasıl Okusun?” tarzı söylemlerin moda olduğu bir ülkedeyiz. Aç insanların, kitap okuyamadığını ama araba sürebildiğini ortaya koyan bir araştırma mı var anlamadım.

İnsanlar, açık yüreklilikle “Okumak bana ne getirir?” diye soramıyorlar. Belki de entelektüel kitle bu soruya sert cevap veriyor. Yani suç okurların biraz da. Bazen bildiğimizin ukalâsı oluyoruz. Bir insanın okumayı sevmediğini kabul etmek istemiyoruz. Halbuki onlar her yerde. Bu gerçeği inkar etmenin, sertlikle cevap vermenin anlamı yok.

Okumayı sevmeyen insanlara yumuşaklıkla, onları kazanmak için yaklaşmıyoruz. Onların neden okumak gerektiğini sorgulamalarına izin vermiyoruz. Bu yüzden kitap okumayan insanlar da kırılmaktan, küçük düşmekten korkuyorlar, doğru soruyu soramıyorlar ve savunma durumuna geçiyorlar.

Kitap okumayan dostlarım! Aptalca da görünse sizin için cevabı açık olmayan her soruyu sormalısınız. Bendeniz, bu konuda iyiyimdir. İnsanlar beni bazı sorularıma gülerler, ama aptalca sorularımın getirdiği çarpıcı cevaplar onları sık sık şaşkına çevirir. Uçak biletinde koltuk numaramın nerde olduğundan, Fenerbahçe’yi tutmakla Beşiktaş’ı tutmanın ne gibi bir fark taşıdığına kadar merak ettiğim ya da anlamadığım her şeyi sorarım. İnsanlar o kadar da acımasız değil, açıklıkla sorduğum her soruya her zaman cevap aldım diyemem ama soru sorduğum için ayıplanmadım da.

Kitap okumayanlar “delikanlı” gibi sormalılar. “Ya kardeşim, neden kitap okuyalım, okumak bize ne getirir?” demeliler. Bu soru okuma alışkanlığı olan insanlarda bir tür farkındalık da meydana getirir. Onlar da “hakikaten ya ben neden okuyorum ki” derler. Bu konu üzerinde düşünürler. Bu şekilde çok daha sağlıklı bir iletişim başlar.

Böylece, araba alırken genişleyen, kitap almaya gelince daralan bütçemizin, mali durumumuzla değil, bakış açımızla ilgili olduğu ortaya çıkar. Gerçek soruna odaklanma fırsatımız olur.

Sağlıklı bir iletişim olursa, sokakların pahalı arabalarla dolu olduğu ülkemizde, “insanlar aç, nasıl okusunlar” tarzındaki saçma ifadelere de gerek kalmaz.

Siz saçmalamayın, bırakın size okumanız gerektiğini söyleyenler, açıklasınlar bu düşüncelerini. Neden okumak gerekiyormuş hep beraber görelim.
-----------
Savaş ŞENEL: Vizyonu, Misyonu ve Değerleri
----------
Konuyla ilgili film-kitap önerileri yapmak-almak ya da yorumlarınız için:
savassenel@savassenel.com
MSN: savassenel@hotmail.com

ÇOCUKLARINIZA NE ANLATMAMI İSTERDİNİZ? (12)

2006-07-09T13:26:00.000-07:00

Yazılarımda sıkıntı veren, sizi üzen konulara da rastlıyorsunuz. Bazen eleştirinin dozunu da kaçırıyor olabilirim. Bununla birlikte, hala okumaya, dinlemeye, konuşmaya ve anlatmaya devam ediyorsam bunun sebebi hala umudumu yitirmemiş olmamdır. Bir gün okumayı, dinlemeyi, okumayı ve yazmayı bırakırsam ya her şey düzelmiştir ya da umudumu yitirmişimdir.

Bana bazen neden hep umutlu olmaya çalıştığımı ve insanlara umut vermeye çalıştığımı sorarlar. Onlara eğitimci olduğumu ve her gün insanlarla, gençlerle bir şekilde konuştuğumu, onları dinlediğimi söylerim. “Bir gün sizin çocuğunuzla dersimiz olsa ya da sohbet etme imkanımız bulunsa ona ne anlatmamı isterdiniz? Umutsuz hikayeler ya da insanların birbirini aldattığına dair olaylar mı anlatayım?“ diye sorarım. Cevapları genellikle hayır olur. Kimsecikler, canlarının birer parçası olan çocuklarına, sevdiklerine umutsuz şeyler anlatılmasını istemez.

Acı şeylerden söz etsem, bile konuşmalarımda ya da yazılarımda alttan akan duygu umuttur. İnsanlara kendileri ve yaşadıkları dünya hakkında umut vermeye çalışırım. Bunu pembe tablolar çizerek yapmam. Karşılıklı ağlayabiliriz de, ama bu bile umutsuzluk anlamına gelmez. Evet,üzgünüm, hem de çok. Kendimle ilgili bazı konularda ve sokakta, gazetede v.s gördüğüm bazı şeyler için üzgünüm. Ama umutsuz değilim. Umudum bittiği an, ben de biterim.

Her gün güneş doğuyorsa, kitaplar satılıyorsa, bu kadar hayır kurumu varsa, elindeki gücü “helalinden” kazanmak için kullanan, “haram”a el uzatmayan insanlar varsa, rüşvet almayanlar, acı çeken ama acı çektirmeyenler, her gün bebeleri için sokaklara düşüp –çalmak yerine- akşamlara kadar çalışanlar, kadınlara saygı gösterenler, erkeklere değer verenler, insanı yüceltenler, okudukları bir dizeyle gözleri dolanlar, bir çocuğun ağlamasına dayanamayanlar, evlerinde kitaplara yer verenler, okumak ya da sevdiklerini dinlemek için televizyonlarını kapatabilenler, eşlerine sadık yaşayanlar, başkalarına ekmek kapısı olsun diye iş kuran, kazanan ve kazandıran insanlar varsa, ben de umudumla varım.

Hem de umutla anlatırım, umutla dinlerim. Belki üzülürüm, belki gözlerim dolar, belki de ağlarım. Ama umudumu, umutlarımı vermem, onlar benim hem anam-babam hem çocuklarımdır. Kimseciklere dokundurtmam.

Biraz oksijen, biraz ekmek, biraz çay ve daha çok umutla yaşarım.
-----------

www.suskunadam.blogspot.com

-----------
Konuyla ilgili film-kitap önerileir yapmak-almak ya da yorumlarınız için:
savassenel@yahoo.com
MSN: savassenel@hotmail.com

YÜRÜYEN MERDİVENDE MAHSUR KALINMAZ (MI?) (11)

2006-07-09T12:29:00.000-07:00

“Hayatı Iskalama Lüksün Yok!”

adlı kitabımda yer almaktadır.

Kitabın yayınevinin sitesinde yer aldığı sayfaya ulaşmak için tıklayınız:

www.nedenkitap.com

Saygılar

Savaş ŞENEL

EDİNDİĞİMİZ BECERİLERİ DERİN DONDURUCUDA SAKLAYABİLİR MİYİZ? (11)

2006-07-09T12:20:00.000-07:00

Yabancı bir dili öğrenip sonra unutanlardan daha önce söz etmiştim sizlere. İnsanlardan sık sık duyduğum şeylerden biri de, “Şu Fransızcayı bir halledeyim sonra başka işlere bakayım”dır. Bu sözler bir programdan çok bir tavrı anlatır. Bunu söyleyen kişi Fransızca’yı, Arapça’yı ya da Çince’yi öğrenip bir kenara bırakabileceğini düşünmektedir. Öğrendiği dil, derin dondurucu da ilk günkü tazeliğin kaybetmeden öylece bekleyecektir. Aslında zihinden geçen budur.

Sadece yabancı diller için değil beceri sınıfına giren her şey için geçerli bir kural vardır: Bütün beceriler, düzenli olarak beslenmek ister. Ata binmeyi sevdiğinizi ve bu konuda oldukça becerikli olduğunuzu varsayalım. Bir süre, ata binmediğinizi, bu etkinliğe ara verdiğinizi düşünelim. Binicilikten uzak geçen bu bir süre, size çok şey kaybettirir. Elbette sahip olduğunuz beceri bütünüyle yok olmaz, ama zayıflayacaktır. Bu durum, araba kullanmak için de geçerlidir.

Bir müzik aleti, sözgelimi gitar çalabildiğimizi düşünelim. Uzun zaman gitar çalmadığınızda, bu beceriniz de zayıflar. İletişim de bir beceridir. Uzun zaman yalnız kalan insanlar da iletişim zaafı görünür. Çünkü uzun süren yalnızlık döneminde bu becerileri zayıflamaktadır.

Yabancı dil öğrenen insanlar, sık sık bu hataya düşüyorlar. Sözgelimi Amerika’ya gidip iki yıl kalıyorlar. Ondan sonra Amerika’da kalmış olmaları onlarda bir güven oluşturuyor. Ülkelerine döndükten sonra bu dille ilgilenmiyorlar. Zaman içinde İngilizceleri zayıflıyor. Halbuki dil bir beceridir. Onunla ilgilenmek gerektiğini göz ardı ediyorlar. “Ben bir yıl hazırlık okudum. Artık İngilizce’ye ayırdığım süre doldu” gibi ifadeler de bu düşüncenin bir meyvesi. İnsan özgürdür, bir dili öğrenir sonra da isterse unutabilir. Fakat, onu derin dondurucuda saklayabileceğini düşünmemeli derim.

Bu açıdan ilgilendiğiniz alan her neyse onunla hergün bir parça da olsa ilgilenmelisiniz, ona zaman ayırmalısınız. Bu gitar çalmak, kitap okumak, insanları dinlemek ya da İngilizce konuşmak olabilir. İnsanları dinlemeye ara verdiğinizde de onları dinlemek, onlara sabırla kulak vermek, artık size eskisi kadar kolay gelmeyecektir. Isınma turları atmanız gerekebilir.

Bir yabancı dil konuşma ortamı bulamadığınız için başka etkinlikleri de ihmal etmeyin derim. Kitap okuyun, kaset dinleyin ya da film seyredin. O dille ilgilenin. Yabancı bir dille ilgilenmek, sadece onu konuşmak anlamına gelmez. Zaten konuşma becerisi, o dilde metinler okumakla, o dilde konuşmalar dinlemekle ya da o dilde filmler seyretmekle beslenir. Temel bazı çalışmaları ihmal ederseniz, konuşma beceriniz de gelişmez. Bu da “cin olmadan çarpmaya kalkmak ifadesini” akla getirir. Hem neden hep konuşmak isteriz ki? Önce karşımızdaki insanın ne dediğini bir anlayalım. Cevaplarımız ve konuşmalarımız daha anlamlı olmaz mı? Hem konuştuğumuz insanlar da onları pratik yapmak için kullanmadığımızı, onlarla gerçekten iletişim kurmak istediğimizi hissederlerse daha iyi olmaz mı? Hem yabancı dilimiz hem de iletişim becerilerimiz gelişmiş olmaz mı?

Ne dersiniz?
-----------

www.suskunadam.blogspot.com

-----------
Yorumlarınız için:
savassenel@hotmail.com

BİLSENİZ KAÇ YERDE ÇIRAKLIK YAPIYORUM? (10)

2006-07-09T12:16:00.000-07:00

Öğrenmek bazen yorucu geliyor insana biliyorum. Fakat hedefleriniz varsa öğrenmek de kaderinizdir. Bunu kabul etmek, bazen benim için de zor oluyor. Bir zamanlar sürekli öğrenen ama bir türlü doğru kararları veremeyen biriyle ilgili olarak bir düşünür “hep öğreniyor? Ne zaman bilecek?” diye sormuş. Bununla birlikte sadece bilgi biriktirmeye değil, aynı zamanda perspektif te kazanmaya çalıştığımı söyleyebilirim. Her şeyden haberi olan ama hiçbir şeyi derinlemesine bilmeyen insanlardan olmamaya çalışıyorum.

Öğrenme sürecinde çıraklık ta yapmanız gerekir. Çıraklık, bugünlerde atlanan ama çok önemli bir basamaktır. Çıraklık döneminin hayati olduğuna inanırım. Lider olmanın ilk basamağı da takipçiliktir. Ne yazık ki “cin olmadan çarpmaya” çalışan ama çarpılan insanlar her yerde! Size kaç yerde çıraklık yaptığımdan söz açayım biraz:

İngilizce öğretmeni olduğum için, kendi alanımdaki gelişmeleri takip ederim. Diğer öğretmenlerle görüşür İngilizce öğretimi konusunda onların düşüncelerini alırım. Bana zaman ayırdıklarında onlara sevdiğim kitapları hediye ederim ya da emeklerinin maddi karşılığını veririm. Soru sormaktan çekinmem. “Bunca yıldır İngilizce öğretmenliği yapıyorum, hala öğreniyorum” diye gurur yapmam.

Bunun yanı sıra gönüllü insanların katılımıyla gerçekleşen, işçi-işveren ilişkisi olmayan bir işin-ticaretin içindeyim. Bana tavsiye edilen, kitapları okur, diğer yayınları takip ederim. Bana danışmanlık yapan insanlar, Gülşen Hanımla ve Mustafa Beyle, bir araya geldiğimizde ayağa kalkar, saygı gösteririm. Bana yol gösteren, bilgi ve vizyon veren insanlara her zaman saygılı olmaya çalışırım. Bunun yaşla ya da sosyal statüyle ilgisi yoktur. Randevu almadan, onlar için uygun zamanı belirlemeden, onları rahatsız etmemeye çalışırım.

Şu anda Bir şirkette yarım gün sigortalı ve resmi olarak tercümanlık ve danışmanlık yapmaktayım. İşverenim, disiplinli ve dikkatli çalışan ve bu açıdan çalışanlarını zorlayan biridir. Çıraklıktan gelme/ alaylı bir işadamı olduğu için, ayrıntılara hakimdir, işine adanmıştır. Bazen akvaryum balıklarını kendisine gelsin diye tuzlu suya atarlar. Bu süreç benim için aynısıdır ve eğitimci olarak geçirdiğim -nispeten- sakin yıllardan sonra aldığım bu eğitim, zor ama yararlı ve kalıcıdır. İyi niyetli ama uyanık ve ayrıntılar konusunda dikkatli olmamı gerektiren bu işin beni geliştirdiğine inanıyorum. Bir çırak tavrıyla kapasitemi zorlayarak ve özel olduğunu düşündüğüm konular dışında aklıma gelen her şeyi sorarak, açıklamaları dinleyerek öğreniyorum. İşverenim, Selim Bey, bazen sorularımdan sıkılsa da sabırla anlatmaya devam ediyor. Bakalım ne zaman pes edecek!

Ayrıca Arıtan yayınevi için tercüme yapmaktayım. Bu konuda da Aydın Bey, rehberimdir. Okuyucunun metni anlayabilmesi konusunda sıra dışı önerileri vardır ve yayınevinin kitapları da arı ve anlaşılır bir Türkçe kullanmasıyla ün yapmıştır. Onun düzeltmelerini inceler, tavsiyelerini dikkate alırım. Bu konuda haklı bir ünü vardır ve eleştirilerine her zaman açığımdır. Bu blogtaki yazıların da anlaşılır olmasında onun büyük payı vardır. Yazılarımı bizzat düzeltmese de, onun önerilerini yazılarımda uygulamaya çalışırım. Elbette bu insanlar dışında da kendilerin bir şeyler öğrendiğim, önümü açan sayısız insan var. Onlar da başka bir yanımın konusu olacaklar.

Eleştirilmek elbette her insanı rahatsız eder. Fakat aşkta ve eğitimde gurur yoktur, olmamalıdır. Bütün bunların ödülü nedir? Zaman içinde değiştiğinizi, hayatınızda bir şeylerin farklı olmaya başladığını görmektir. Bu çıraklı süreci bitecek mi? Elbette hayır! Fakat bir bakmışsınız, siz çıraklık yaparken, insanlar size danışmaya başlıyor. Siz, başkalarına saygıyla sorabildiğiniz için onlar da sormayı öğreniyorlar ve size sorular sormaya başlıyorlar. Her soruya cevap veriyor muyum? Elbette hayır. Bildiğim konularda bile insanları başka kaynak insanlara ve kaynaklara ulaştırmaya çalışırım. Amacım, onları öğrenme konusunda hiçbir insana bağımlı yapmamaktır.
-----------

www.suskunadam.blogspot.com

-----------

Blog güncellemelerinden haberdar olmak ya da yazarla iletişime geçmek istiyorsanız:

MSN: konudankonuya@hotmail.com

BİLGİSAYAR KULLANMAK SİZİ DAHA ZEKÎ YAPAR MI? (9)

2006-07-09T12:07:00.000-07:00

Bilgisayar, son moda tutkularımızdan. Sözgelimi, bir çok insan, bilgisayar kullanan çocukların çok zeki olacağını sanıyor. Bilgisayar kullanan çocuklar daha zeki olabilir. Fakat, hangi konuda daha zeki olacaklar? Zeki olacaklar ama mutlu olacaklar mı? Kendileri mutlu olsalar da etraflarındakiler mutlu olacaklar mı? Bu ve bunun gibi bir çok soru da sorulabilir. Bu soruları sadece bilgisayar kullananlar için değil her konuda sormak mümkün.

Bilgisayarın bir sihirli değnek olarak görülmesi beni rahatsız ediyor. Bilgisayarın ve internetin ne kadar etkili ve önemli olduğunu kimse bilmiyor. İnsanlar, bunu hâlâ farkında değil. Dolayısıyla ben bu iki icadı çok önemsiyorum. Fakat bu iki şeyin kullanımında bence bazı yaygın ve arızâlı inançlar var.

En önemli ve unutulmaması gereken ilke şudur: Bütün araçların kendilerine yarar sağladığı tek bir insan grubu vardır: hedefleri net olan ve nereye gitmek istediklerini bilenler. Bilgisayar ve internet, aslında herkesi bir yere götürüyor. Ama sadece bazıları nereye gittiklerini biliyorlar. Sabahları kalktığında o günü dakikası dakikasına nasıl kullanacağını ve hangi hedeflere hizmet edeceğini bilmeyen birine, ne bilgisayarın ne internetin yararlı olacağına inanmam mümkün değil.

Hedefleri belli ve nereye gittiğini kalben ve fikren bir insan, internette amaçsızca dolaşsa bile, zihni ve kalbi gereken bilgileri ve görüntüleri toplayacaktır. Çünkü, zihin ve kalp, hedefleri net olan insanlara yardım etmektedir. Bununla birlikte elbette kimseye internette amaçsızca gezinmeyi elbette önermiyorum.

Trafikte sıkışıp kaldığınızda etrafınıza şöyle bir bakın. Herkesin o kadar zamanı var ki! Evet, bu zaman parçacıkları gün içine dağılmış durumda. Bir araya gelip size bir işi tamamlama fırsatı vermiyorlar. Fakat bu zaman parçacıklarını bir konuya odaklanarak, o konuyla ilgili kasetler ya da diğer sesli araçlar dinleyerek geçirdiğinizi düşünün. Acaba hayatınızda neler değişirdi. Sözgelimi radyoda yayınlanan çocuk psikolojisiyle ilgili programları dinleseydi, acaba bir anne ya da baba bundan zararlı çıkar mıydı?

Günlük yaşamını programlamakta zorluk çeken ve bunu çocuklarına da öğretemeyen insanların, bilgisayar ya da internet kullanarak daha başarılı ve verimli olacağına inanmıyorum. Arabada ya da başka yerlerde geçen ölü zamanlarımızı değerlendirmeyi göz ardı ediyoruz. Akşamları internetin ya da bilgisayarımızın başında birkaç saat oturarak “süper birer insan” olacağımızı düşünüyoruz.

Akşamları evimizde yirmi dakika ailece bir şeyler okumak gibi bir etkinliği oturtmak yerine, son model bir bilgisayarın çocuklarımızı yetiştirmesini bekliyoruz. Bilgisayar, akıllıca bir stratejinin sadece bir parçasıdır. Evimize bilgisayar almak, stratejinin bütünü değildir. Bilgisayar, içinde okuma saatlerinin, özenle seçilmiş filmlerin, çay sohbetlerinin ve buna benzer şeylerin de yerini aldığı bir stratejinin verimli bir parçası olabilir. Fakat, bu güzel icat, bizim “bâtıl” inançlarımızdan dolayı yanlış konumlandırılmaktadır. Zavallı alet, her şeyin yerini alan ama yerlerini aldığı şeylerin yerlerini doldurmayan bir “bidât” olmuştur.
-----------

www.suskunadam.blogspot.com

-----------
Konuyla ilgili film-kitap önerileri yapmak-almak ya da yorumlarınız için:

savassenel@yahoo.com
MSN: savassenel@hotmail.com

SEVGİLİ DOSTUM BEN SENİNLE NE KONUŞAYIM? (8)

2006-07-09T12:00:00.000-07:00

“Hayatı Iskalama Lüksün Yok!”

adlı kitabımda yer almaktadır.

Kitabın yayınevinin sitesinde yer aldığı sayfaya ulaşmak için tıklayınız:

www.nedenkitap.com

Saygılar

Savaş ŞENEL

İNANIN DEĞİŞMEK, BANA DA ZOR GELİYOR AMA NE GELİR ELDEN? (7)

2006-07-09T11:52:00.000-07:00

Olmak istediğim insan değilim. Bu gerçekten büyük bir sorun mu? Bir çok insan, olmak istediği insan değil. Bunu dert de etmiyorlar. Suçu başkalarına atıyorlar. Hükümet, Karayolları, komşu ya da diğer sosyal şartları suçlayıp rahatlamak mümkün. Fakat bu tavrın hedeflerim konusunda yararı nedir? Haklı da olsam, başkalarını suçlamanın beni istediğim yerlere getirmeyeceğini biliyorum. Ticarî bir ifade kullanırsak, “kasada fark ettirmeyen” bir tavır bu. Benim kararlarımla hayatları daha iyi olabilecek insanlara ne diyeceğim: “Ben elimden geleni yapacaktım ama ortam müsait değildi” mi diyeceğim? Böyle bir ifadenin arkasına sığınmak istemiyorum.

İnsanlar değişmek istemiyor. Sonuçlarına katlandıkları sürece, bana söyleyecek ne kalır? Dilerim daha iyiye doğru değişmenin sadece onlar için değil herkes için iyi bir şey olduğunu farkına varırlar. Ama değişmek istemeyen fakat her sohbette hedeflerini sıralayan insanlara ne demeli? Onlar ne kadar değişmek istemeseler de istedikleri, arzu ettikleri şeyler, onların değişmelerini gerektiriyor ve genellikle de bunu farkında değiller.

Günlük beslenme sistemini değiştirmeden-spor yapmadan kilo vermek isteyen o kadar çok insan var ki! Bir o kadar da zaman ayırmadan yabancı dil öğrenmek isteyen insan var. Çağımızda her konuda yeni ve verimli yöntemler bulunmakta. Ama ille de zaman ayırmanız gerekiyor. Bir tanıdığım, İngilizce öğrenmek istediğini söyler ve biraz da çalışırdı. Ama yaklaşık 20 ülkeye turizm ya da iş amaçlı gezi yapmasına rağmen ne Amerika’ya ne de İngiltere’ye gitmemiş, gezi programında küçük bir değişiklik yapmamıştı. Bu durumda İngilizce öğrenmek konusunda ciddi olmadığını düşünüyorsam, haksızlık mı yapıyorum?

Aslına bakarsanız, hedeflerimizin çoğuna ulaşmak için kişiliğimizi bütünüyle değiştirmemiz de gerekmiyor. Bazı alışkanlıklarımızı değiştirmemiz yetiyor. Günlük hayatımızda bazı ufak tefek şeyleri değiştirmek, kendimize daha fazla zaman ayırmak, genellikle çok verimli oluyor. Ama bu küçük alışkanlıklar, kişiliğimize derin kökler salmışsa o başka bir durum ortaya çıkarır. Sözgelimi, arabanızda ya da mutfağınızda öğrenmek istediğiniz yabancı dilde ya da ilgilendiğiniz konuda sesli yayınlar dinlemek, büyük bir fark meydana getirir.

Hedefiniz ne olursa olsun, günlük hayatınızda bazı şeyleri yeniden değerlendirip, yeni ayarlamalar yapmanız gerekir. Hedefleriniz büyükse, kişilik olarak da değişmeniz gerekebilir. Ama her durumda büyük ya da küçük değişimler söz konusudur.

Kısaca değişime karşı siz ne kadar isteksiz olsanız da, hedefleriniz bunu gerektirebilir. Öyleyse ya bir şeyleri değiştirmeye karar vermemiz ya da olup hedeflerimizi unutmamız gerekiyor. Ama arada kalıp “mızıldanmayı” tercih eden insan sayısı oldukça fazla. Siz yola çıktığınızda, insanların ve çevre şartlarının ilginç bir şekilde size yardım edeceğine inanıyorum, bunu sık sık görüyor ve yaşıyorum. Ama önce sizin yola çıktığınızı, değişmeye karar verdiğinizi ortaya koymanın, kararlı olmanız gerekiyor.

Yoksa ben neden değişmek için bunca uğraşayım? Televizyon seyretmek, okumaktan, onca kaseti dinlemekten ya da saatlerce yazmaktan daha kolay değil mi dostlar?

Siz deyin bana!
-----------

www.suskunadam.blogspot.com

-----------
Yorumlarınız için:
savassenel@yahoo.com
MSN: savassenel@hotmail.com

BAZEN “BAŞKASI” OLMAMIZ GEREKİR (6)

2006-07-09T11:46:00.000-07:00

“Hayatı Iskalama Lüksün Yok!”

adlı kitabımda yer almaktadır.

Kitabın yayınevinin sitesinde yer aldığı sayfaya ulaşmak için tıklayınız:

www.nedenkitap.com

Saygılar

Savaş ŞENEL

ARKADAŞLARIM BANA GÜLERSE NE OLUR? (5)

2006-07-09T11:27:00.001-07:00

“Hayatı Iskalama Lüksün Yok!”

adlı kitabımda yer almaktadır.

Kitabın yayınevinin sitesinde yer aldığı sayfaya ulaşmak için tıklayınız:

www.nedenkitap.com

Saygılar

Savaş ŞENEL

BAYILIYORUM ŞU TÜRK ERKEKLERİNE! (4)

2006-07-09T11:00:00.000-07:00

“Hayatı Iskalama Lüksün Yok!”

adlı kitabımda yer almaktadır.

Kitabın yayınevinin sitesinde yer aldığı sayfaya ulaşmak için tıklayınız:

www.nedenkitap.com

Saygılar

Savaş ŞENEL

BİR BANKA ŞUBESİNE GİDİN, GÜNÜNÜZÜ GÖRÜN! (3)

2006-07-07T04:28:00.000-07:00

Bir banka şubesine gittiniz mi son zamanlarda? Siz q-matikten sıra numarası alıp beklerken, sizden sonra gelen bazı insanların sizden önce hizmet aldığını fark ettiniz mi? Ben farkettim. Güvenlik görevlisine bunun sebebini sordum. Cevap vermekten kaçındı. Bana tepeden bakışıyla hayranlık (!) uyandıran bu insan, efendilerinin bu konuyl ailgili açıklama yapmadıklarını söyledi.Sonradan gelen bu önemli insanlar, q-matiğe kartlarını okutuyorlar ve özel bir numara alıyorlar. Aldıkları bu numaralar, imtiyazlı müşterilere verilen numaralarmış. Bir banka için imtiyazlı müşteriler demek paralı insanlar demek.

İmtiyazlı müşteri fikri bana garip gelmiyor. Her kurumun imtiyazlı müşterileri vardır. Bana garip gelen şey, bu imtiyazı sırada bekleyen insanların yüzlerine tokat atar gibi ortaya koymak bana çok "vahşi" geliyor. Banka ne yapabilir: Ayrıcalıklı müşterilerine ayrı bir birimde hizmet verebilir, onlara suit açabilir, yemek bile ikram edebilir v.s. Fakat, sırasını bekleyen başka birisinin hakkını bir başkasına yediremez. Kendi karşılaması gereken bir zaman-para maliyetini müşteriye dağıtıyor ve yüklüyor. İnternet şubeciliği yaparken benim evimi şube ve beni de memur gibi kullanması benim de işime geliyor. Çünkü banka ve ben zamandan ve paradan kazanıyoruz. İki taraf da kârlı. Fakat ben bankada sıramı beklerken benim sıramı başkasına vermeleri "iğrenç".

Peki bunu kabul eden müşterilere ne demeli? Onca insanın suratına baka baka herkesten sonra geldikleri halde herkesten önce hizmet alan bu "toplam-kalitesizlere" ne söylenmeli? İnsanları servet düşmanı, zengin düşmanı yaptıklarını farkındalar mı? Kardeşim arka kapıdan gir, başka yerden işlerini hallettir. Eh bir gün sizin de başınıza bu gelecek. Belki de gelmiştir de toplumdan intikam alıyorsunuz.

Elbet para ve servet düşmanı değiliz. Bir ülkede refahın artması herkesin işine yarar. İnsanlar da, elbette her açıdan çeşit çeşittir. Bu çeşitliliği ortadan kaldırmak, mümkün ve de doğal bir şey de değildir. Ama, bu şekilde de olmamalı. Bankalar ve "toplam-kalitesiz" banka müşterileri... Buna dur deyin derim. Küçük paraları olan insanların hepsi, bir gün için bile paralarını çekse, çok zor durumda kalırsınız. Parayı böyle "iğrenç" bir şekilde yüceltmek ne derece doğru? Borsanın, bankanın vatandaşı değil bu ülkenin vatandaşısınız. İlerlemeye, kalkınmaya, girişimciye ihtiyacı olan bu ülkede, insanları ticaretten ve paradan soğutmamakta yarar var. Karşılığında "bazı değerleri" verip para kazandığınızı düşündürtmeyin. Yoksa para kazanmak zatında kötü bir şey değil.

----------

www.suskunadam.blogspot.com

---------- Yorumlarınız için:
savassenel@yahoo.com
MSN: savassenel@hotmail.com

SİZİ ARAYANLAR, SİZİ ARADIKLARINI FARKINA VARACAKLAR MI? (2)

2006-07-06T03:54:00.000-07:00

“Hayatı Iskalama Lüksün Yok!”

adlı kitabımda yer almaktadır.

Kitabın yayınevinin sitesinde yer aldığı sayfaya ulaşmak için tıklayınız:

www.nedenkitap.com

Saygılar

Savaş ŞENEL